Γιάγκουρας

13 Μαΐου, 2008

Δελτίο Τύπου της Ελληνικά Πετρέλαια

Το Δελτίο Τύπου Ελληνικών Πετρελαίων με αφορμή την διαμαρτυρία του σωματείου εργαζομένων της ΠΥΡΚΑΛ, το οποίο μπορείτε να δείτε στο παρακάτω link: http://elpe-gr.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

hellehic petroleum

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

30 Απριλίου 2008

Η ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ A.E. (ΕΛ.ΠΕ.), με αφορμή τη διακίνηση ανακριβειών και ψευδών στοιχείων, σχετικά με το περιστατικό διαρροής που σημειώθηκε πριν από τέσσερα χρόνια στον αγωγό, ο οποίος συνδέει τις εγκαταστάσεις της Πάχης με το Διυλιστήριο Ασπροπύργου, ενημερώνει για τα ακόλουθα:

1. Η ΕΛ.ΠΕ. εκφράζει την απορία της γιατί η συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, προτού διακινήσει τις πληροφορίες αυτές, απέφυγε επιμελώς να τις διασταυρώσει με τις αρμόδιες Τεχνικές Υπηρεσίες της ΕΛ.ΠΕ. Αυτό θα περίμενε κανείς από κάθε καλόπιστο πολίτη, ή ομάδα που ενδιαφέρεται να υπηρετήσει την αντικειμενική και υπεύθυνη ενημέρωση.

2. Οι γεωτρήσεις που σήμερα ανακάλυψε η συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, εντάσσονται στο σχέδιο το οποίο καταρτίσθηκε από την ΕΛ.ΠΕ. πριν από τέσσερα χρόνια για την πλήρη εξυγίανση του υδροφόρου ορίζοντα, λόγο του περιστατικού διαρροής του αγωγού. Το σχέδιο αντιμετώπισης της ρύπανσης προέβλεπε τη διάνοιξη τεσσάρων μετώπων γεωτρήσεων, σε περιοχές εντός του διυλιστηρίου Ελευσίνας, στο βόρειο τμήμα του οικοπέδου της ΠΥΡΚΑΛ, καθώς και στην ακτογραμμή της ΠΥΡΚΑΛ. Μετά από αρκετές προσπάθειες η ΠΥΡΚΑΛ μας έδωσε την άδεια πριν από έξι (6) περίπου μήνες, για τη διάνοιξη του τετάρτου μετώπου γεωτρήσεων στην ακτογραμμή της. Προξενεί συνεπώς εντύπωση το γεγονός ότι οι ίδιοι που μέχρι χθες κατηγορούσαν την ΕΛ.ΠΕ. για αδιαφορία όσον αφορά στην εξυγίανση του υδροφόρου ορίζοντα, σήμερα την κατηγορούν γιατί επιτελεί αυτό το έργο με συνέπεια και επιμονή, για το οποίο μάλιστα έχει ξοδέψει περισσότερα από € 2 εκ. μέχρι σήμερα

3. Η ΕΛ.ΠΕ. από το 2003 εφαρμόζει προγράμματα ελέγχου διαρροών πυθμένων δεξαμενών, χρησιμοποιώντας έγκριτες τεχνικές μεθόδους, πλήρως αποδεκτές από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΥΠΕΧΩΔΕ. Με τα προγράμματα αυτά διασφαλίζεται ότι δεν υπάρχουν διαρροές από τους πυθμένες των δεξαμενών και επιβεβαιώνεται ότι το ατυχές περιστατικό του 2004, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε διαρροή του συγκεκριμένου αγωγού.

4. Αμέσως μετά την εκδήλωση της διαρροής, αντικαταστάθηκε όχι μόνο το σημείο του αγωγού στο οποίο εντοπίσθηκε η διαρροή, αλλά ολόκληρο το τμήμα του συγκεκριμένου αγωγού εντός του Διυλιστηρίου της Ελευσίνας, με νέο, υψηλών προδιαγραφών υλικό. Είναι δε αυτονόητο, ότι κάθε διαρροή πετρελαίου είναι βλαπτική πρώτα από όλα για την ίδια την ΕΛ.ΠΕ. και επομένως η εταιρεία έχει κάθε λόγο, να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την πρόληψη και αντιμετώπιση τέτοιου είδους περιστατικών.

5. Ουδεμία εκροή ελαιώδους φάσης υφίσταται πλέον στην θάλασσα, έμπροσθεν της ακτογραμμής της ΠΥΡΚΑΛ, παραμένει μονό ελαφρός ιριδισμός και ο οποίος με τα τελευταία μέτρα θα εκλείψει.

6. Οι αντλούμενες ποσότητες από τις γεωτρήσεις στο μέτωπο της ακτογραμμής δεν αφορούν τόνους πετρελαιοειδών αλλά θαλασσινό νερό με ίχνη ελαιώδους φάσης. Τα ίχνη της ελαιώδους φάσης πιστοποιούνται από την πρώτη στιγμή, από σχετικά έγγραφα των Τελωνειακών Αρχών.

7. Οι πρόσφατες δειγματοληψίες και η χρωματογραφική ανάλυση που έγινε στα ίχνη αυτά, πιστοποιούν ότι πρόκειται για το ίδιο προϊόν με αυτό που εντοπίστηκε από την πρώτη στιγμή στο σημείο διαρροής του αγωγού. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει όλες τις προηγούμενες μελέτες, που καθόρισαν ως μόνη πηγή της διαρροής τον συγκεκριμένο αγωγό της ΕΛ.ΠΕ. Επίσης επιβεβαιώνεται ότι δεν υπήρξε καμία μεταγενέστερη διαρροή, αφού και το τελευταίο μέτωπο γεωτρήσεων (του βορείου τμήματος του οικοπέδου της ΠΥΡΚΑΛ, που είχε ανοιχθεί αμέσως μετά το περιστατικό) έχει ήδη «στεγνώσει».

8. Κανένα μπάζωμα της ακτής και μάλιστα εκτεταμένο δεν έγινε. Ουσιαστικά πρόκειται για προσπάθεια της εταιρείας να εξυγιάνει το χώρο (περίπου 80 τ.μ) όπου εκδηλώθηκε η εκροή προς την θάλασσα, συγκεντρώνοντας και απομακρύνοντας τα χώματα που είχαν ρυπανθεί και αντικαθιστώντας τα συγχρόνως με χαλίκι 3Α. Το αρχικό σημείο της εκροής ουδέποτε καλύφθηκε και παραμένει εμφανέστατο και σήμερα. Δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν οι αρμόδιοι της ΕΛ.ΠΕ. να προέβαιναν σε κάλυψη του σημείου διαρροής, αφού αυτό αποδεικνύει ότι το μέτρο της διάνοιξης παράκτιου μετώπου 14 γεωτρήσεων ήταν η ορθή επιλογή για την απορρύπανση του υδροφόρου ορίζοντα. Κι αν ακόμα η ΕΛ.ΠΕ. είχε οποιοδήποτε λόγο να καλύψει το σημείο της διαρροής, θα εξέφραζε αυτή τη βούληση προ πολλού και όχι τώρα, που πρακτικά το πρόβλημα έχει εκλείψει.

9. Ο «χωματόδρομος» στον οποίο αναφέρεται η συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, δεν είναι παρά μόνο λάξευση μυτερών βράχων, ώστε να μπορούν να προσεγγίζουν τα μηχανήματα για την αποκομιδή των χωμάτων που είχαν ρυπανθεί και τη μεταφορά του χαλικιού. Ουδεμία άλλη επίστρωση με χώμα ή άλλο υλικό έγινε επ’ αυτής της προσβάσεως.

10. Για τον έλεγχο της αποτελεσματικότητας των εφαρμοστέων μέτρων καθ’ όλο το χρονικό διάστημα της πορείας της απορρύπανσης, έχουν γίνει αυτοψίες από την αρμόδια Λιμενική Αρχή και πρόσφατα από την ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, ενώ υπάρχει και σειρά αναφορών της ΕΛ.ΠΕ. προς ΥΠΕΧΩΔΕ-ΔΗΜΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ-ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ-ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ.

11. Η ΕΛ.ΠΕ., λειτουργώντας με συνέπεια και ευθύνη, προσέλαβε από την πρώτη στιγμή του προβλήματος μια από τις πλέον έγκριτες εταιρίες, ως σύμβουλο, αλλά και φορέα υλοποίησης του έργου της αποκατάστασης. Και σήμερα μπορεί να δεσμευθεί ότι εντός 10 μηνών το αργότερο θα έχει επέλθει και η εξυγίανση του υδροφόρου ορίζοντα. Στο σημείο της διαρροής τα εφαρμοσθέντα τεχνικά συστήματα βιοαποικοδόμησης (bioventing) έχουν εξαλείψει ακόμα και τις οσμές, εξυγιαίνοντας και τον εδαφικό αέρα.

12. Είναι επιστημονικά ανυπόστατο να υποστηρίζεται ότι ο κίνδυνος ανάφλεξης της περιοχής ήταν άμεσος. Για να σημειωθεί ανάφλεξη και έκρηξη σε στρώματα εδάφους, στα οποία παρουσιάζονται ποσότητες πετρελαιοειδών προϊόντων, θα πρέπει να υπάρχει αναφλέξιμο μείγμα (νέφος) εύφλεκτων ατμών, που προέρχονται από εξάτμιση των εν λόγω πετρελαιοειδών. Ποτέ δεν αναφλέγονται και δεν εκρήγνυνται υγρά, παρά μόνο οι ατμοί τους. Η πιθανότητα δημιουργίας εκρηκτικού νέφους εντός του υπεδάφους και ανάφλεξής του από φυσικά αίτια είναι μηδενική. Η δημιουργία αναφλέξιμου μείγματος, είτε στο υπέδαφος είτε στην θάλασσα (λόγω ιριδισμού), είναι πρακτικά αδύνατη.

13. Τώρα που το πρόβλημα πρακτικά έχει τελειώσει, η ΕΛ.ΠΕ., ως υπεύθυνη εταιρεία, επεξεργάζεται σχέδιο με σκοπό την ανάπλαση και την οριστική εξυγίανση της ακτογραμμής έμπροσθεν της ΠΥΡΚΑΛ. Το σχέδιο αυτό σύντομα θα τεθεί υπόψη της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δυτικής Αττικής.

14. Σχετικά με την ανίχνευση του αιθέρα ΜΤΒΕ στον υδροφόρο ορίζοντα, αυτή δεν προέρχεται από το Διυλιστήριο της Ελευσίνας, γιατί ο συγκεκριμένος αιθέρας είναι συστατικό της βενζίνης και το εν λόγω διυλιστήριο δεν παράγει βενζίνες.

Πιστεύουμε ακράδαντα στην τεχνική ορθότητα και στην αποτελεσματικότητα των μέτρων, που λάβαμε, για την οριστική επίλυση του προβλήματος και προσκαλούμε τον οποιονδήποτε να μας επισκεφθεί και καλόπιστα να διαπιστώσει από κοντά την ορθότητα των ενεργειών μας.

Τέλος, μας προκαλεί απορία το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αγωνίζονται για ένα καλύτερο περιβάλλον στο Θριάσιο, εναντιώνονται στη σχεδιαζόμενη επένδυση αναβάθμισης και εκσυγχρονισμού του διυλιστηρίου της Ελευσίνας, που θα επιφέρει σημαντική μείωση των τοπικών ρύπων ως και 85%. Συγκεκριμένα, οι εκπομπές SO2 θα μειωθούν κατά 70,2%, των σωματιδίων κατά 84,2%, των ΝΟχ κατά 11,6% και των υγρών αποβλήτων κατά 24%. Το Διυλιστήριο θα σταματήσει να παράγει 2.200.000 τόνους μαζούτ και θα παράγει εφεξής καθαρά καύσιμα μηδενικού θείου, σύμφωνα με τις νέες αυστηρές προδιαγραφές του Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα προκύψει δηλαδή ένα καθαρό όφελος για το περιβάλλον και την τοπική κοινωνία.

18 Απριλίου, 2008

Π.Σ.Ε.Ε.Π.: ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΒΕΕ / ΕΛΠΕ

Το Δελτίο Τύπου του Σωματείου των Εργαζομένων στα Ελληνικά Πετρέλαια για την επένδυση των ΕΛ.ΠΕ. στις Βιομηχανικές Εγκαταστάσεις Ελευσίνας (πρώην PETROLA). Το δημοσιεύω επειδή, πιστεύω, κινείται στην σωστή κατεύθυνση.

Αρ. Πρωτ: …185

Ασπρόπυργος 14/04/08
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΒΕΕ / ΕΛΠΕ

Εδώ και αρκετές δεκαετίες στο Θριάσιο Πεδίο εγκαταστάθηκαν και αναπτύχθηκαν μικρές και μεγάλες βιομηχανικές μονάδες στις οποίες εργάστηκαν και έζησαν εκατοντάδες χιλιάδες εργατικές οικογένειες σε δύσκολες περιόδους και κάτω από σκληρές συνθήκες, με ένα κράτος που άφηνε ανεξέλεγκτους τους εργοδότες να αυθαιρετούν και σε βάρος των εργαζομένων, αλλά και σε βάρος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.
Γύρω από αυτές ξεκίνησε η οικιστική ανάπτυξη των περιοχών αυτών το ίδιο άναρχα και ανεξέλεγκτα και μετεξελίχθηκαν σε αστικά κέντρα η Ελευσίνα, ο Ασπρόπυργος, η Μάνδρα κ.α.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες στην περιοχή αναπτύχθηκε ένα συνδικαλιστικό κίνημα που παράλληλα με τις εργατικές διεκδικήσεις, έβαζε στόχους και πάλευε μαζί με την τοπική κοινωνία (άλλωστε αποτελούσε και αποτελεί μέρος αυτής της κοινωνίας), για την προστασία του περιβάλλοντος, την λήψη μέτρων προστασίας των κατοίκων και των εργαζομένων από τα στερεά, υγρά και αέρια απόβλητα των εργοστασίων και τους ρίπους, μιας ανεξέλεγκτης για πολλά χρόνια βιομηχανικής δραστηριότητας χωρίς ουσιαστικά όρια και κανόνες.
Αυτό το κίνημα μέχρι σήμερα επέβαλε την λήψη μέτρων για καθαρότερες παραλίες στον Ασπρόπυργο και στην Ελευσίνα για τους κατοίκους τους. Αυτό επέβαλε να τηρούνται όροι, όρια και κανόνες στις επιχειρήσεις, σε μια χώρα που καθημερινά παραβιάζονται οι νόμοι της σε βάρος των ανίσχυρων.
Σήμερα σε μια περίοδο αποβιομηχάνισης της οικονομίας και περιορισμού της σε δραστηριότητες κυρίως στον κλάδο των υπηρεσιών, είναι ανάγκη να ξαναδούμε την τακτική μας, το συνδικαλιστικό κίνημα και η τοπική κοινωνία.
Μαζί με τον αγώνα για το περιβάλλον πρέπει να μας απασχολούν και τα ζητήματα της ανάπτυξης, του εκσυγχρονισμού, της ποιότητας ζωής και της βιωσιμότητας των επιχειρήσεων μέσα σε αυστηρά και ελεγχόμενα πλαίσια που να κατοχυρώνουν και να προσθέτουν θέσεις εργασίας, να εντάσσονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην ενίσχυση της Εθνικής και της Τοπικής οικονομίας για να μην οδηγηθεί η περιοχή σε οικονομικό μαρασμό με ακόμα περισσότερους άνεργους και τα εργοστάσια εγκαταλελειμμένα και σκουριασμένα φαντάσματα από το παρελθόν.
Στο μεγάλο δίλλημα «ανάπτυξη ή περιβάλλον», ένα τεράστιο θέμα που απασχολεί πλέον ολόκληρη την ανθρωπότητα, δεν μπορούμε να απαντάμε ούτε με την λογική του «κλείστε τα όλα», αλλά ούτε και με την λογική του «όλα θυσία στα υπερκέρδη και τον ανταγωνισμό» των εργοδοτών. Γι’ αυτό απαιτείται να υπάρχει ένα ισχυρό, ενημερωμένο και υπεύθυνο κίνημα που να επιβάλλει αυστηρό έλεγχο στην εφαρμογή των νόμων και των περιβαλλοντικών μελετών, μέσα σ’ ένα ξεκάθαρο από την πολιτεία θεσμικό πλαίσιο.
Με αυτό το μοντέλο προχωρούν και λύνουν αντίστοιχα προβλήματα μια σειρά από χώρες βιομηχανικά ανεπτυγμένες, όπου πλέον έχουν συνειδητοποιήσει την τεράστια σημασία του σεβασμού του περιβάλλοντος, αφού έχουν ήδη βιώσει τα τραγικά αποτελέσματα της «ανάπτυξης» χωρίς όρια και κανόνες και το πλήρωσαν ακριβά.
Για εμάς είναι ξεκάθαρο πλέον ότι, οι πραγματικές ανάγκες για ποιότητα ζωής και πρασίνου της περιοχής δεν μπορούν να αναζητηθούν στην θέση των ελάχιστων παραγωγικών μονάδων που έμειναν στην Ελλάδα. Όποιοι κάνουν ανάλογες προτάσεις, προσφέρουν τις χειρότερες υπηρεσίες στο Θριάσιο και στους κατοίκους του.
Όλοι γνωρίζουμε ότι οι Βιομηχανικές Εγκαταστάσεις των ΕΛ.ΠΕ στην Ελευσίνα είναι ξεπερασμένες τεχνολογικά και απαξιωμένες.
Σε μια χώρα που έχει ανάγκη από καθαρότερα και με αυστηρότερες προδιαγραφές καύσιμα, που όλοι χρησιμοποιούμε και συνεχώς η ζήτηση μεγαλώνει, ιδιαίτερα με την ντιζελοκίνηση που θεωρείται φιλικότερη στο περιβάλλον, πρέπει να αναζητηθούν λύσεις (σήμερα εισάγονται 2,5 εκ. τόνοι). Τα καύσιμα αυτά ή τα παράγουμε στα Διυλιστήρια της χώρας και κινείται παράλληλα μια ολόκληρη αλυσίδα της οικονομίας ή τα εισάγουμε και μαζί τους εισάγουμε την εξάρτηση, την οικονομική ύφεση και την ανεργία.
Εμείς γνωρίζουμε ότι η επένδυση των ΕΛ.ΠΕ στα Διυλιστήρια της Ελευσίνας, δεν είναι μια ακόμα ρυπογόνα επένδυση σε μια επιβαρυμένη περιοχή, αλλά ο εκσυγχρονισμός ενός Διυλιστηρίου (παραγωγικός και περιβαλλοντολογικός) που έχει ανάγκη η χώρα και η περιοχή. Για εμάς είναι καθαρό. Όσο το ενεργειακό μοντέλο της χώρας (αλλά και του κόσμου) παραμένει βασισμένο πάνω στο πετρέλαιο και τα παράγωγά του, η μόνη επιλογή είναι τα εργοστάσια που λειτουργούν να είναι όσο πιο εκσυγχρονισμένα, ασφαλή και «καθαρά» γίνεται.
Οι αναφορές στην επένδυση με όρους μεγέθους, ιπποδύναμης, κιλοβάτ, επικινδυνότητας και άλλα, δεν αποτελούν από μόνες τους επιβαρυντικά στοιχεία, αν δεν συγκρίνουμε και τους κατά πολύ λιγότερους εκλυόμενους τοπικούς ρύπους του Διυλιστηρίου μετά τον εκσυγχρονισμό του.
Η δαιμονοποίηση της επένδυσης του εκσυγχρονισμού και των Διυλιστηρίων γενικότερα στον επιμερισμό των ποσοστών ρύπανσης στην περιοχή του Θριασίου είναι ένα ακόμα στοιχείο που πρέπει να αξιολογηθεί στις πραγματικές του διαστάσεις. Η ρύπανση δεν είναι πάντα ανάλογη του όγκου των μονάδων που βλέπει κανείς περνώντας έξω από ένα διυλιστήριο, αλλά ανάλογη του εκσυγχρονισμού, της εφαρμοζόμενης τεχνολογίας, της συντήρησής του και του ελέγχου που ασκείται.
Βιοτεχνίες που μπορούν να κρυφτούν πίσω από μια μάντρα μπορούν να επιβαρύνουν πολύ περισσότερο από ένα ολόκληρο διυλιστήριο. Αξίζει να αναφέρουμε μόνο ότι η συνολική επιβάρυνση των εκπομπών Διοξειδίου του Άνθρακα από τα Διυλιστήρια της χώρας είναι μόλις το 3,9% του συνόλου της χώρας, το οποίο βαίνει συνεχώς μειούμενο από βελτιώσεις για εξοικονόμηση ενέργειας (στοιχεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας).
Το ΠΣΕΕΠ έχει υποχρέωση και καθήκον να βοηθήσει στην ενημέρωση των πολιτών για τον εκσυγχρονισμό του Διυλιστηρίου της Ελευσίνας όχι μόνο για να υπερασπιστεί τις 400 θέσεις εργασίας σήμερα, τις 120 νέες που δημιουργούνται και τις 1.500 για τα 2,5 χρόνια του έργου, αλλά γιατί πιστεύουμε ότι η τοπική κοινωνία και οι φορείς της έπρεπε να συμμετέχουν και να έχουν λόγο ακόμα και στο στάδιο της μελέτης σκοπιμότητας του έργου με ανεξάρτητο και έγκυρο επιστημονικό φορέα για να μην φτάνουμε στο σημείο ανάμεσα στις άλλες «αλήθειες» όσων εναντιώνονται στο έργο να ισχυρίζονται ότι η επένδυση γίνεται μόνο για υψηλή κερδοφορία, σε βάρος της περιοχής και των κατοίκων. Αν αυτό ίσχυε θα ήμασταν εμείς οι πρώτοι και μεγαλύτεροι πολέμιοί του. Κανένας από τους εργαζόμενους, που πολλοί από αυτούς είναι και κάτοικοι της περιοχής, δεν θα θυσίαζε την ζωή του και την ζωή της οικογενείας του, «για να κερδίσει ο Λάτσης περισσότερα». Αυτά είναι απαράδεκτες απλουστεύσεις.
Το συνδικάτο των ΕΛ.ΠΕ και οι εργαζόμενοι σέβονται τους αγώνες όλων όσων υπερασπίζονται το περιβάλλον σ’ αυτόν τον τόπο. Είμαστε μαζί, δεν είμαστε απέναντι, εξ’ άλλου μέρος του κινήματος της περιοχής είναι και το Σωματείο μας.
Θα ήταν καλύτερα, τόσο στις συζητήσεις των φορέων της περιοχής όσο και στις συγκεντρώσεις των κατοίκων, πριν πάρουν το χαρακτήρα της διαμαρτυρίας, να υπήρχαν περιθώρια διαλόγου και σεβασμού στην διαφορετική άποψη. Κάτι τέτοιο δεν έγινε με ευθύνες από όλες τις πλευρές, με αποτέλεσμα κάθε άποψη υπέρ της επένδυσης να ενοχοποιείται και να ταυτίζεται με τα συμφέροντα της Εταιρείας.
Η λειτουργία κάθε επιχείρησης όμως, έχει και την κοινωνική της διάσταση. Ιδιωτικές ή δημόσιες, οι μεγάλες βιομηχανικές μονάδες όπως τα διυλιστήρια, αποτελούν και μοχλό ανάπτυξης της οικονομίας και της παραγωγικής βάσης της περιοχής και της χώρας. Και βέβαια θέση του ΠΣΕΕΠ ήταν και παραμένει ο δημόσιος χαρακτήρας των ΕΛ.ΠΕ. Αυτά υπερασπιζόμαστε σαν Σωματείο και όχι τα κέρδη του μετόχου, τα οποία θα μπορούσαν ίσως να είναι πολύ περισσότερα λειτουργώντας Διυλιστήρια σε άλλες χώρες.
Επαναλαμβάνουμε ότι δεν ξέρουμε πότε θα πάψουν τα Διυλιστήρια να είναι απαραίτητα για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της κοινωνίας και της χώρας. Αυτό που ξέρουμε όμως καλά, είναι πως όσο αυτά συνεχίζουν να λειτουργούν και να καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες της χώρας, πρέπει να είναι σύγχρονα, ασφαλή, «καθαρά». Και αυτό γίνεται μόνο με επενδύσεις και εκσυγχρονισμό των μονάδων και του εξοπλισμού τους.
Το ΠΣΕΕΠ θεωρεί ότι ο εκσυγχρονισμός της ΒΕΕ/ΕΛΠΕ είναι αναγκαίος και λειτουργεί τελικά υπέρ της τοπικής κοινωνίας. Γι’ αυτό καλούμε όλους τους τοπικούς φορείς να επανεξετάσουν την στάση τους και κυρίως να διασφαλίσουν μαζί με τα θεσμικά όργανα της Πολιτείας και τους Επιστημονικούς Φορείς της χώρας, την απόλυτη εφαρμογή της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Οι νέες σύγχρονες τεχνολογίες και ο αυστηρός και ουσιαστικός κοινωνικός έλεγχος μπορούν να υπηρετήσουν και την Ανάπτυξη και την Προστασία του Περιβάλλοντος. Στην πράξη, όχι στα λόγια.
Σαν Συνδικάτο έχουμε την πρόθεση να συναντηθούμε με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, τα Κόμματα, το ΤΕΕ, το Πολυτεχνείο. Παράλληλα θα επιδιώξουμε να διοργανωθεί σχετική ημερίδα για να ακουστούν νηφάλια και υπεύθυνα οι απόψεις όλων, σ’ έναν ανοιχτό δημοκρατικό διάλογο.
Στόχος μας να φωτιστούν σκοτεινά σημεία, να αρθούν παρεξηγήσεις, να αποφευχθούν στρεβλώσεις στην ενημέρωση της κοινωνίας, αλλά και να εξασφαλιστεί η εφαρμογή των νόμων και των περιβαλλοντικών μελετών, για να ζούμε και να δουλεύουμε όλοι σε ένα ασφαλέστερο και καθαρότερο περιβάλλον, υπερασπιζόμενοι παράλληλα την δυνατότητα να υπάρχουν δουλειές για τον κόσμο και τώρα και στο μέλλον.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΟΦΘΑΛΜΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

10 Απριλίου, 2008

Ρεπορτάζ από το μέλλον

Filed under: Κοινωνικά Θέματα,Φαντασία — Yiagouras @ 8:01 πμ

Κείμενο που είχα διαβάσει σε κάποιο περιοδικό και είχα κρατήσει λίγες σημειώσεις του κάποια νύχτα προ δεκαετίας στην Μονάδα 100. Το βάζω σε τάξη τώρα και φτιάχνω την ιστορία με αφορμή το ασφαλiστ(ρ)ικό νομοσχέδιο. Ελπίζω διασκεδαστικό.

Κάπου στην Αθήνα, το έτος 2126, στα γραφεία κάποιας απογευματινής εφημερίδας, ένας ρεπόρτερ από το μέλλον, ψάχνοντας στα αρχεία, στον μεγέθους στυλογράφου υπολογιστή του βρήκε τις προβλέψεις των ειδικών πριν από έναν αιώνα και κάτι (το σωτήριο έτος …1998!) για τις μέρες αθανασίας που έρχονταν.

Τι έλεγαν αυτές οι προβλέψεις;

«Το ένζυμο «τελομεράση»,  μπορεί να επιμηκύνει τη ζωή», υποστηρίζαν οι τότε ερευνητές. «Υπάρχει, έτσι, μια πιθανότητα να ζούμε διακόσια  χρόνια»!

Μετά ερχόντουσαν αμείλικτα (για τότε) τα ερωτήματα:

Τι θ’ απογίνει ο κόσμος που ξέρουμε;

Πως χωράνε δεκαεπτά νομά σ’ ένα δωμά;

Πότε θα πεθάνει η γιαγιά;

Πότε θα πάρω σύνταξη;»


Αθήνα, έτος 2126μ.Χ. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 ο Ο.Η.Ε. προέβλεπε ότι ο πληθυσμός της Γης το 2050 θα ήταν 10 με 12 δισεκατομμύρια. Ύστερα όμως από την ταχύτατη διάδοση των φαρμάκων για την θεραπεία της γήρανσης που βασίζεται στο ένζυμο «τελομεράση», εκατομμύρια άνθρωποι είχαν ήδη επιλέξει την διαρκή νεότητα: 30 δισεκατομμύρια άνθρωποι συνωστίζονταν πλέον πάνω στον πλανήτη μας. Βεβαίως, ο πληθυσμός του Τρίτου Κόσμου συνέχισε να αυξάνεται  με μικρότερους ρυθμούς αφού οι αρρώστιες και οι πόλεμοι συνεχίζονταν. Η ανεπτυγμένη Δύση έχει οριακά στο +0,5% δείκτη γεννήσεων, ο πληθυσμός της όμως αύξανε διαρκώς, λόγω της εκτεταμένης χρήσης των θεραπειών τελομεράσης. Όλα αυτά είχαν ξεκινήσει από μια ανακοίνωση του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Τέξας, στα τέλη του 1997. Τι έλεγε;  Ότι οι ερευνητές του, σε συνεργασία με τη βιοτεχνολογική εταιρεία Gevon Corp. της Καλιφόρνια, κατάφεραν να επιμηκύνουν τη ζωή συγκεκριμένων κυττάρων, διατηρώντας τα ταυτόχρονα σε πλήρη ακμή …

Αθήνα, έτος 2126μ.Χ. Ο ρεπόρτερ μας, βλέποντας από το παράθυρο το καταπράσινο  «Μουσείο Κλασικής Ελληνικής Γλυπτικής Νο 35» (που κάποτε λεγόταν «Νεκροταφείο») παίρνει μήνυμα για τον τελευταίο έλεγχο των ειδήσεων της ημέρας. Συνηθισμένα πράγματα: «Η ιατρική επιτροπή του Συνδέσμου Καταναλωτών καταγγέλλει ότι το φάρμακο της «αθανασίας» συνεχίζει να προκαλεί καρκίνο». «Αυτοκτονία ανέργου. Στο παρελθόν υπήρξε διάσημος γιατρός, ειδικευμένος στη γεροντολογία «Με σκότωσε η αιώνια νεότητα», έγραφε το σημείωμα που βρέθηκε δίπλα στο πτώμα του».

Ο ρεπόρτερ σκέφτηκε να κάνει μια σύντομη αναδρομή στο αρχείο της εφημερίδας. Ήθελε να δει -και να θυμηθεί-, πότε και πως αυτό το «ελιξήριο της νεότητας» κατάφερε να πραγματοποιήσει ένα από τα παλιότερα ανθρώπινα όνειρα: την εξάλειψη των γηρατειών. Γιατί οι εξελίξεις δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε …«ομαλές». Τα πρώτα χρόνια της τρίτης χιλιετίας, οι θεραπείες τελομεράσης ήταν υπόθεση για πολύ λίγους: το κόστος ήταν δυσθεώρητο, οι ηθικές αναστολές που εκφράζονταν από την Εκκλησία, τις ομάδες «ανήσυχων» πολιτών αλλά και από πολλούς επιστήμονες ήταν έντονες και, επιπλέον, οι «άτεχνες» πρώτες προσπάθειες ήταν υπαίτιες για καρκινογενέσεις.

Η επόμενη φάση απέδειξε ότι ακόμη και η αθανασία είναι «ταξική»: με την τελειοποίηση των μεθόδων, το κόστος των θεραπειών συνέχισε να παραμένει υψηλό. Αποτέλεσμα: μόνο οι πλούσιοι (ή έστω οι πολλοί πλούσιοι) μπορούσαν και «αγόραζαν χρόνο». Οι φτωχοί συνέχισαν να ζουν όπως ζούσαν δύο αιώνες πριν, στον 20ο αιώνα: αρρώσταιναν κανονικά και απλώς πέθαιναν. Κανονικά.

Η αναζήτηση στο αρχείο άρχισε να δίνει τα πρώτα αποτελέσματα. Στο πρώτο δημοσίευμα,  του 1998, ο Δήμος Τσαντίλης, φυσικός, στο περιοδικό «Νέα Οικολογία» μελλοντολογούσε: «…κάποτε μιλούσαν για κρίση. Στο μέλλον αυτή η κρίση θα έχει γίνει  τρόπος ζωής. Μετά από την κατάρρευση των συστημάτων κοινωνικών ασφαλίσεων, (προφητικός!) που δεν θα είναι πια δυνατόν να χρηματοδοτηθούν από τους όλο και λιγότερους εργαζόμενους αλλά και από τις τυφλές εξεγέρσεις των εργαζομένων κατά των κυβερνήσεων και των εργοδοτών, η ζωή θα αλλάξει ριζικά. Η μισθωτή εργασία θα γίνει οριστικά προνόμιο των ολίγων που οι εταιρείες θα τους συγκεντρώνουν και θα τους υποχρεώνουν να ζουν σε πολυτελή φρουρούμενα κτίρια».

Ο ρεπόρτερ μας συνέχισε την αναζήτηση στο αρχείο. Ξανά το 1998, περιοδικό «Μιλένιουμ», υπογραφή Σαράντος Γκάγκος, κλινικός κυτταρογενετιστής: «Ο μελλοντικός άνθρωπος πιθανόν να μπορεί να ζει με ικανοποιητική ποιότητα ζωής για περισσότερα από 150~200 χρόνια.  Μπορεί να αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας, αλλά είναι πολύ πιθανόν ότι ορισμένοι άνθρωποι, που ζουν σήμερα ανάμεσά μας, ίσως καταφέρουν να παραμείνουν εν ζωή ακόμα και ύστερα από 400 χρόνια. Ο δρ. Ρόουζ, από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ισχυρίζεται ότι ο μόνος περιορισμός σ’ αυτή την διαρκή αύξηση του χρόνου ζωής θα είναι τα όρια της εκάστοτε τεχνολογίας. Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο μέσος όρος ζωής του ανθρώπου ήταν περίπου τα 25 χρόνια. Ο ερχομός του 20ου αιώνα ανέβασε τη μέση διάρκεια ζωής περίπου στα 50 χρόνια. Με τις αλματώδεις προόδους της ιατρικής αλλά και λόγω της γενικότερης ανόδου του βιοτικού επιπέδου, ο μέσος όρος ζωής (στο τέλος του 20ου αιώνα) υπολογίζεται στα 75 χρόνια. Οι επιστήμονες φαίνονται αισιόδοξοι ότι, με την επέμβαση της γενετικής μηχανικής, το μέγιστο της ηλικίας του ανθρώπου μπορεί να επιμηκυνθεί για δεκαετίες -ίσως και …εκατονταετίες. Υπάρχουν όμως και οι σκεπτικιστές, οι οποίοι πιστεύουν πως σύντομα θα ζήσουμε έναν «εφιάλτη των δεινοσαύρων», σε μια υπέρμετρη πληθυσμιακή έκρηξη που θα γονατίσει την παγκόσμια οικονομία και θα επιβαρύνει καταστροφικά το περιβάλλον. Προβλέπουν ακόμη τρομερές κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες θα μπορούσαν να ανατρέψουν εντελώς τις αξίες του πολιτισμού μας…»

Σκεφτόταν πως δεν είχαν πέσει και πολύ έξω. Τώρα, το AIDS και οι περισσότερες παθήσεις ήταν πια παρελθόν (εκτός από τους καρκίνους και τα καρδιαγγειακά νοσήματα βεβαίως, τις λεγόμενες αρρώστιες της υπέρ-ανάπτυξης) και τα κρατικά ταμεία είχαν πράγματι καταρρεύσει κάτω από το βάρος του νομικού κενού και της αδυναμίας να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, βεβαίως, προσαρμόστηκαν αμέσως στα νέα δεδομένα της ανθρώπινης ζωής -όπως, άλλωστε, και όλες οι άλλες σχετικές επιχειρήσεις. Τα ασφαλιστήρια συμβόλαια είχαν αναθεωρηθεί αστραπιαία, ανάλογα με το προσδόκιμο ζωής του ασφαλιζόμενου και το ψυχολογικό του προφίλ: ένας από τους κύριους λόγους θνησιμότητας ήταν πια οι αυτοκτονίες από …βαρεμάρα…

Ο ρεπόρτερ μας ξανακοίταξε προς το καταπράσινο «Μουσείο Κλασικής Ελληνικής Γλυπτικής Νο 35» (που κάποτε λεγόταν «Νεκροταφείο») και σκέφτηκε πως για να πάρει σύνταξη ο ίδιος από την εφημερίδα θα έπρεπε να δουλεύει επί …120 συναπτά έτη. Μετά θα μπορούσε να απολαύσει την συνταξιοδότησή του για καμιά εξηνταριά χρονάκια (αφού είχε κάνει και ο ίδιος την θεραπεία της τελομεράσης). Αν είχε επιλέξει να ζήσει περισσότερο (με άλλες πιο ακριβές θεραπείες), θα έπρεπε να βρει και άλλη δουλειά -και έπειτα άλλη δουλειά, και πάει λέγοντας.

Ο ρεπόρτερ μας τότε θυμήθηκε ότι κάπου διάβασε για κάποιον Γιάννη Σπράο, έναν σύμβουλο της τότε κυβέρνησης ο οποίος παραπονιόταν ότι οι Έλληνες …ζούσαν πολύ ενώ έπαιρναν σύνταξη …νωρίς. Ε! λοιπόν, διάβασε, ότι είχε πάθει νευρικό κλονισμό μόλις έγινε βεβαιότητα η παρατεταμένη νεότητα. Ίσως να μην τον πάθαινε αν ήξερε ότι, τελικά, οι άνθρωποι θα αναγκάζονταν να δουλεύουν για 120 χρόνια, αντί των …35 που εργάζονταν τότε.

Το αρχείο συνέχισε να βρίσκει ειδήσεις του 1998: « Στα εξ Αμερικής νέα, για κάποιον Ρίτσαρντ Σιντ (πρόκειται για το επιστήμονα που δήλωνε έτοιμος να κατασκευάσει κλώνους), επισημαίνεται η ανόητη έπαρση του, που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους». Ο τότε εκπρόσωπος Τύπου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών κος Ι.Μ. Χατζηφώτης επισήμαινε με έμφαση: «Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικό και αναντικατάστατο πρόσωπο, και δεν μπορεί να αναπαραχθεί με «καρμπόν». Η πρόοδος της επιστήμης, όταν αποβλέπει στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου, τότε και μόνο τότε, έχει δικαίωση και όχι όταν χρησιμοποιείται για τη φήμη ή το χρηματικό όφελος». Τόνιζε, επίσης ότι: « …ο άνθρωπος δεν μπορεί να πάψει να είναι άνθρωπος. Πρέπει να ζει, να εξελίσσεται και να ενεργεί στα όρια που διασφαλίζουν την ανθρωπιά του. Διαφορετικά αποβαίνει εφιάλτης και όχι ελπίδα για την ανθρωπότητα».

Ησύχασε όταν διαπίστωσε ότι αυτό ήταν η απαισιόδοξη ματιά. Υπήρχε και η αισιόδοξη. Στις, κατά κύματα εμφανιζόμενες, ειδήσεις στον υπολογιστή του  εντύπωση του προκάλεσε ένα μελλοντολογικό «Ρεπορτάζ από τον πλανήτη Γη» όπου μεταξύ των άλλων, ο συγγραφέας Νίκος Δήμου, έγραφε για τους επόμενους αιώνες « …έτσι τότε, ο μέσος όρος εργασίας με πλήρη αμοιβή θα είναι οι 24 ώρες την εβδομάδα σε βάρδιες των τριών ή έξι ημερών. Φυσικά, η δουλειά θα γίνεται από το σπίτι. Ακόμα και οι εργοδηγοί θα ελέγχουν την παραγωγή από μακριά και μόνο το προσωπικό συντήρησης θα είναι επιτόπου. Το κέντρο πληροφόρησης σε κάθε σπίτι θα φέρνει ότι του ζητήσει κανείς -ειδήσεις, ταινίες, συναυλίες, εγκυκλοπαίδειες, μαθήματα, βιντεοπαιχνίδια.. Που είναι εκείνοι οι πρωτόγονοι (τωρινοί μας) καιροί με τα λεγόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης! Μαζικό κοινό δεν θα υπάρχει πλέον, ο καθένας θα βλέπει ότι του αρέσει: ένα δισεκατομμύριο άτομα, ένα δισεκατομμύριο διαφορετικές επιλογές. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα έχει δώσει τη θέση της στην «ηλεκτρονική». Ήδη (από τώρα) οι Σκανδιναβοί και οι Ελβετοί ψηφίζουν από τα σπίτια τους. Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Τουρκία θα είναι τρία από τα 60 ομόσπονδα κρατίδια των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης -θα έχουν ξαναγραφτεί τα Βιβλία Ιστορίας».

Ο ρεπόρτερ μας συνεχίζει ακάθεκτος το ψάξιμο. Κάπου τον είχε συνεπάρει αυτή η ενασχόληση με το μακρινό παρελθόν. Άρχισε να ψάχνει στις σελίδες «Νοσταλγίας» του Δικτύου (Χωροχρόνου πλέον). Ο ιστότοπος λεγόταν «Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι». Ήταν αφιερωμένος σε αντικείμενα που τιμούσαν την παλαιότερη θνησιγενή εποχή. Ανάμεσά τους διέκρινε μια σειρά γραμματοσήμων αφιερωμένη στα «Επαγγέλματα που χάθηκαν». Ξεχώριζε αυτή που ήταν αφιερωμένη στον δόκτορα Κερβόκιαν -τον επονομαζόμενο και «δόκτορα Θάνατο»- που διώχθηκε κάποτε, λέει, για τις αμφιλεγόμενες μεθόδους ευθανασίας. Εκεί είδε και αναρτημένο και ένα βίντεο με μια τελετή …νεκρώσιμης ακολουθίας. Οι νεκροθάφτες. Θεωρούνταν, λέει, το πιο σίγουρο επάγγελμα του κόσμου. Μάλιστα,  λίγο πιο κάτω από το βίντεο υπήρχαν και οι απόψεις των ανθρώπων που εμπλέκονταν με αυτού του είδους τις τελετές. Η ερώτηση που τους γινόταν ήταν για το τι θα έκαναν αν κυκλοφορούσε μαζικά το φάρμακο της αθανασίας. «Κατά μέσο όρο, στην Αθήνα, έχουμε 70 θανάτους την ημέρα και λειτουργούν 550 γραφεία τελετών. Σε μια τέτοια περίπτωση ποιος θα πρωτοδουλέψει;» απαντούσε ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου γραφείου, και συνέχιζε « …αναγκαστικά λοιπόν θα πρέπει να εγκαταλείψουμε το επάγγελμα» και μαζί με αυτούς, -εκεί είναι που ο ρεπόρτερ μας απόρησε τελείως- …άλλα 15 άτομα που έβγαζαν μεροκάματο από …έναν πεθαμένο. Νοσοκόμες, νεκροθαλαμάρχες, οδηγός νεκροφόρας, φρακοφόροι (τα λεγόμενα «κοράκια»), ανθοπώλες, μακιγιέρ, κομμωτές, ξυλουργοί, η Εκκλησία, η χορωδία … Ο πρόεδρος, όμως της Ομοσπονδίας τους(;) δεν φαινόταν να έχει και ιδιαίτερο πρόβλημα. Μάλιστα απάντησε πως ευχής έργον θα ήταν η ανακάλυψη του φαρμάκου της αθανασίας και ας αναγκαστούν να αλλάξουν επάγγελμα όλα τα μέλη της. Αντέτεινε, μάλιστα το γεγονός του τι έκαναν οι εκτελωνιστές όταν ιδρύθηκε η -πάλαι ποτέ- Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπήρχε μάλιστα παρακάτω μια προφητική για την εποχή φωτογραφία ενός τοίχου όπου φαινόταν γραμμένο το «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη …»

Συνεχίζοντας στην ενότητα «Βιβλία και Λογοτεχνία», ο ρεπόρτερ μας είδε την επανέκδοση του μυθιστορήματος του Αλεξάνδρου Δουμά (του Πατρός) «Οι τρεις Σωματοφύλακες – μετά 120 έτη». Οι πρωταγωνιστές είχαν υποστεί ένα περιποιημένο lifting και εμφανίζονταν χωρίς ίχνος ρυτίδων ή περιττών κιλών. Ενδιαφέρουσα εξίσου ήταν και η επανέκδοση των περιπετειών ενός μοναχικού κάου μπόι, του Λούκι Λουκ, όπου είχαν αφαιρεθεί, ως αναχρονιστικά στοιχεία, τα καρεδάκια με τους νεκροθάφτες.

Ο ιστότοπος συμπληρωνόταν από κινηματογραφικές εμφανίσεις του Θανάτου με αποκορύφωμα την «Έβδομη σφραγίδα», μια ταινία ενός Σουηδού σκηνοθέτη ονόματι Ίγκμαρ Μπέργκμαν και από το «Λεξικό άκυρων λέξεων» όπου περιέχονταν λήμματα πλέον σε αχρηστία, όπως ψόφος, χούφταλο, ραμολιμέντο …

Ο ρεπόρτερ μας σταμάτησε να σκαλίζει το αρχείο της εφημερίδας. Ρίχνοντας μια τελευταία ματιά προς το καταπράσινο «Μουσείο Κλασικής Ελληνικής Γλυπτικής Νο 35» (που κάποτε λεγόταν «Νεκροταφείο») κοίταξε το ρολόι του. Είχε ραντεβού με την πρώην συμβία του και τον δικηγόρο της. Γαμώτο, σκέφτηκε. Αν η ακύρωση του «Συμβολαίου συμβίωσης» έβγαινε σε βάρος του, παρόλο που δεν είχαν αποκτήσει τέκνα, θα έπρεπε να τις πληρώνει διατροφή για τα επόμενα …διακόσια χρόνια…

Ανάθεμά σε  τελομεράση!

1 Απριλίου, 2008

Μονή Δαφνίου

Filed under: Γενικά,Ιστορικά Θέματα,Ταξίδια — Yiagouras @ 4:29 μμ

Από τον συνάδελφό μου Γιώργο Μπενέα για την εκ Δυσμών Πύλη της Πρωτεύουσας.

Μνημείο προβολής αλλά και προσβολής της πόλεώς μας

Η Βυζαντινή Μονή Δαφνίου κτισμένη τον 11ο μ.Χ. αιώνα στα ερείπια προϋπάρχοντος ναού του 5ου μ.Χ. αιώνος στο σημείο που στην αρχαιότητα υπήρχε ναός του Απόλλωνος είναι αναμφισβήτητα το σημαντικότερο Βυζαντινό μνημείο της Αθήνας και το αρχαιότερο Χριστιανικό κτίσμα της Αττικής.


Πήρε το όνομά της από τον τιμώμενο εκεί, κατά την αρχαιότητα, Δαφνηφόρο Απόλλωνα ή από την Παναγία της Δάφνης (Μονή στην Κωνσταντινούπολη).

Τα υπέροχα ψηφιδωτά της που διασώζονται μέχρι σήμερα είναι πόλος έλξης επισκεπτών από όλον τον κόσμο.

Οι σεισμοί του 1981 και του 1999 προκάλεσαν σημαντικές ζημιές και οι εργασίες συντήρησης και ανακατασκευής την κράτησαν και την κρατούν επί μακρόν κλειστή.

Μια επίσκεψη αρκεί για να διαπιστώσουμε την αδιαφορία των αρμοδίων την εγκατάλειψη του περιβάλλοντος χώρου και την αδυναμία προσέγγισης στον κυρίως χώρο της Μονής.


Εκείνο όμως που με λυπεί βαθύτατα με προσβάλει κατάφωρα και με εξοργίζει συνάμα είναι όταν βλέπω επισκέπτες από ξένες χώρες να προσέρχονται στον χώρο, ευλαβικοί προσκυνητές, γνωρίζοντες από αυτά που έχουν διαβάσει, πολύ περισσότερα από εμάς που ζούμε δίπλα και να αντικρίζουν τα σιδερένια κιγκλιδώματα και το απαγορευτικό εισόδου.

Καλώ την Δημοτική Αρχή, τις Δημοτικές Παρατάξεις, τους Φορείς της πόλεώς μας, τις τοπικές εφημερίδες και τους συμπολίτες μας όλους χωρίς καμία εξαίρεση να πιέσουν προς κάθε κατεύθυνση για την όσον το δυνατόν συντομότερη αποκατάσταση του μοναδικού μνημείου παγκόσμιας προβολής της πόλεώς μας.

Έως ότου αποκατασταθούν οι ζημιές πρέπει άμεσα να ληφθούν τα εξής μέτρα αναβάθμισης του περιβάλλοντος χώρου και υποδοχής των επισκεπτών.

  1. Απομάκρυνση από την πλαγιά, των κορμών των πεύκων που έχουν ξεραθεί και καταρρεύσει.
  2. Δενδροφύτευση με πεύκα, κυπαρίσσια και δάφνες, του περιβάλλοντος χώρου και της πλαγιάς που ταιριάζουν και δεν αλλοιώνουν την φυσιογνωμία του τοπίου.
  3. Σχολαστική καθαριότητα του περιβάλλοντος χώρου.
  4. Απαγόρευση της στάθμευσης και εγκατάλειψης βαρέων οχημάτων στο μονοδρομημένο τμήμα της Ι. Οδού που οδηγεί στην είσοδο της Μονής.
  5. Ενοποίηση των χώρων Διομήδειος κήπος, Τουριστικό περίπτερο, Μονή Δαφνίου, με πλακόστρωτο που θα επιτρέπει τον περίπατο και την εύκολη πρόσβαση των επισκεπτών από τον Διομήδειο στην Μονή μέσα από το δασάκι.
  6. Τοποθέτηση προσωρινά και για όσο διαρκέσουν οι εργασίες αναστήλωσης, ενός λυόμενου καλαίσθητου περιπτέρου στον προαύλιο χώρο της Μονής Δαφνίου για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών, την παροχή χρήσιμων πληροφοριών και την πώληση αναμνηστικών και βιβλίων με το Ιστορικό της Μονής.


Το καλοκαίρι ύστερα από ένα κουραστικό ταξίδι πολλών χιλιομέτρων επισκεφθήκαμε για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια τον Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα στην Φιγαλεία χωρίς να αποζημιωθούμε με αυτό που αντικρίσαμε …

Δεν θέλω με τίποτα τα ίδια συναισθήματα απογοήτευσης να πλημμυρίζουν και αυτούς που επισκέπτονται το Ιστορικό μνημείο της πόλεώς μας, την Μονή Δαφνίου.


Υ.Γ.

Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στις τοπικές εφημερίδες του Χαϊδαρίου το 2002 και έκτοτε τίποτα δεν άλλαξε παρά τις βαρύγδουπες κατά καιρούς εξαγγελίες ακόμα και από τα χείλη του σημερινού Πρωθυπουργού που με την ιδιότητά του ως Υπουργού Πολιτισμού επισκέφθηκε την Μονή Δαφνίου το Καλοκαίρι του 2004.

Όσο για τον Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα στην Φιγαλεία εκτός από την τέντα που εξακολουθεί να τον καλύπτει προστέθηκε και το απέραντο μαύρο από τις καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού που μας πέρασε.

Δυστυχώς αυτή είναι η μίζερη πραγματικότητα της μετά Ολυμπιακής Ελλάδας της κοιτίδας του Παγκόσμιου Πολιτισμού.

Περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις… όπως λέει και ο Εθνικός μας Ποιητής ! ! !


ΜΠΕΝΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

EMail: beneas13@hol.gr


Δημοσίευση :
«ΧΑΪΔΑΡΙ Η πόλη μας» Φύλλο 46 Δεκέμβριος 2002

«ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» Φύλλο 36 Φεβρουάριος 2003
«ΧΑΪΔΑΡΙ Η πόλη μας» Φύλλο 54 Σεπτέμβριος 2003 ( Άρθρο με αφορμή την παρούσα επιστολή)
INTERNET: www.e-epiloges-dionysos.blogspot.com από 14/5/07

22 Μαρτίου, 2008

Ο Διυλιστηριακός Σωληνοφάγος ο Εκατοντραφής

Filed under: Εργασιακά,Πρόσωπα ... — Yiagouras @ 7:50 πμ

Για τον Μανώλη, τον Κώστα, τον Βασίλη, τον Αντώνη.

Για τον Κυριάκο, τον Παντελή, τον Σωτήρη, τον Παναγιώτη , τον Κυριάκο.

Επίσης για τον Φάνη και τον Μιχάλη.

Και για όλους όσους την δούλεψαν.

Εις μνήμην

Πέμπτη, 23η Μαρτίου του 2000. Μαύρη επέτειος.

Ημερολογιακά, ήταν η 24η, αλλά σε Βιομηχανικά συγκροτήματα κυλιόμενου ωραρίου πρέπει να «κλείσει» η Βάρδια. Τρία 8ωρα. 07:00 ~ 15:00 ~ 23:00 ~ 07:00 και ξανά απ’ την αρχή.

Βάρδια νύχτα. 12ωρο. Την άλλη μέρα το ψηφίο Α! έβγαινε 11ήμερο. Εγώ, θα συνέχιζα για λίγες μέρες ακόμα ως ένας από την ομάδα παραλαβής της Μονάδας 2000 και θα έβγαινα πιο μετά.

Δύο μέρες πριν, στις 21 του Μάρτη του 2000, στην Εαρινή Ισημερία του, είχαμε ξεκινήσει την Μονάδα 2000, ύστερα από ένα 10μηνο εξοντωτικής δουλειάς που διήρκεσε η κατασκευή της. Την πήραμε οικόπεδο και φτιάξαμε ένα θηρίο. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται και η Μονάδα 100 μέχρι να αντιμετωπιστούν οι παιδικές ασθένειες της νεότευκτης μονάδας.

Στο καμαράκι της U-2000 o Κυριάκος ο Χ., (ο μικρός) διάβαζε ένα αυτοκινητιστικό περιοδικό. Η γνωστή τρέλα του Κυριάκου. Εγώ μια εφημερίδα. Είχαμε μόλις τελειώσει τον έλεγχο των μονάδων και σε λίγο θα πηγαίναμε για το καφεδάκι μας. Ο Αντώνης ο Π. μαζί με τον Κυριάκο τον Ε. για τσιγάρο. Είχαν τελειώσει τις δουλειές στην 100. Η Δέσποινα η Κ. έχει τελειώσει κι αυτή τις δουλειές της στη ΜEROX και ήταν η σειρά της να πάει τα δείγματα στο Χημείο. Γύρω στις 00:30 τη νύχτα έρχεται έξω και ο Σπύρος ο Θ.

  • Καλησπέρα παιδιά. Τι κάνουμε;
  • Καλησπέρα Σπύρο. Πώς να τα πάμε!

Συνεχίσαμε να συζητάμε για τις παρατηρήσεις πάνω στη λειτουργία της 2000 και για διάφορα άλλα πράγματα, κουβέντες γενικά, αστεία …

Κάτι διακρινότανε στη φωνή του. Στη συμπεριφορά του. Μπα! εντύπωσή μου θα ‘ναι.

Κάποια στιγμή σηκώθηκε όρθιος και με αυτό το αδιόρατο χαμόγελο που έχει ο Σπύρος, που -ρε συ, δεν μου φαινόταν, έτσι ήταν!- όμως, έκρυβε θλίψη, μας λέει:

  • Μάγκες, σηκωθείτε. Έχουμε δουλειά. Πάμε!
  • Που πάμε ρε Σπύρο
  • Πάμε να τη σταματήσουμε.
  • Ποια να σταματήσουμε;
  • Τη «γριά», την 100

Την μονάδα μάνα ΟΛΩΝ -εμψύχων και αψύχων- μέσα, στα μέχρι το 1998, ΕΛ.Δ.Α.

Από αυτήν γίνανε το θηρίο που είναι σήμερα τα ΕΛ.ΠΕ. πλέον.

Κεραυνός εν αιθρία. Δεν ξέραμε τίποτε. Συνήθως τα μαθαίναμε πιο γρήγορα τα σταματήματα. Εξάλλου, μόλις είχε ξεκινήσει, δύο μέρες μόνο δούλευε η 2000. Μέχρι να μαθαίναμε τα χούγια της …

Βουβαμάρα. Κοιταζόμαστε με τα άλλα παιδιά.

  • Χα! Κάνει ο Αντώνης. Τι έλεγες ότι ήθελες; Να τ’ αποφύγεις; Πήγαινε τώρα να τη «σκοτώσεις».

Με πόνο το ‘λεγε ο κουμπάρος μου. Απλά έτσι του ‘βγαινε.

  • Άσε μας ρε Σπύρο. Παράτα μας ήσυχους. Πλάκα μας κάνεις τώρα;
  • Δεν κάνω καθόλου πλάκα. Ας τα λόγια Γιάννη και πάμε.
  • Όχι ρε Σπυράκο. Τι λες τώρα ρε!

Την είχαμε ξανακάνει την κουβέντα με τον Σπύρο και τ’ άλλα παιδιά. Σε ποιόν θα ‘πεφτε ο κλήρος; Όλοι ήμασταν συναισθηματικά δεμένοι μαζί της. Από το 1996, τουλάχιστον, που τη δουλεύαμε ανελλιπώς.

Σκεφτόμουνα ότι θα ήθελα να γίνει όταν θα ‘βγαινα σε 11ήμερο. Να τη σταμάταγε άλλος κατά την διάρκειά του. Ήλπιζα να το απέφευγα. Ενδόμυχα το πίστευα. Να όμως που τελικά δεν …

  • Τι να σου κάνω τώρα; Αφού θέλουν να τη σταματήσουμε σήμερα. Το ξέρω ότι σου είναι δύσκολο. Τα ‘χουμε ξαναπεί. Έλα τώρα! μου λέει ο Σπύρος.

Ένα μικρό χτύπημα στη πλάτη, σημάδι, μάλλον, της κατανόησης.

Σηκωθήκαμε και πήγαμε. Με βαριά καρδιά.

Μια απόσταση 50 μέτρων πρέπει να την κάναμε σε μισή ώρα. Στο δρόμο δεν σταμάταγα να του λέω. Του ‘λεγα, … του ‘λεγα. Τον κράταγα. Ρε καλέ μου! Ρε χρυσέ μου! Αμετάπειστος. Τι να ‘κανε κι αυτός;

Σε συνεννόηση με τον Κυριάκο τον Μ. από μέσα, που άρχισε να κόβει τροφοδοσία, να κόβει τα reflux, να κόβει προϊόντα, ξεκινήσαμε. Εμείς απ’ έξω στο τρέξιμο. Σταμάτημα αντλιών, γύρισμα των προϊόντων, ατμίσεις, σβήσιμο καυστήρων στον Φούρνο. Να μπουν οι ανακυκλοφορίες. Οργασμός δουλειάς. Είχαμε το νου μας και στη 2000. Ο ασύρματος είχε πάρει φωτιά.

Γεγονός είναι ότι εν γνώσει μας, όπως και των υπευθύνων, δεν τηρήθηκαν κατά γράμμα οι διαδικασίες. Είχαμε, βλέπετε, την «καινούργια» δίπλα και προσέχαμε περισσότερο αυτήν.

Και κάποια στιγμή γύρω στις 02:30, ξημερώματα 24ης Μαρτίου 2000 η τροφοδοτική αντλία της, η J-101, σταμάτησε. Για τελευταία φορά. Όταν ήλθε η ώρα να κόψουμε την αντλία, πήγα μόνος μου. Κάποια στιγμή είδα τον Αντώνη να έρχεται προς το μέρος μου.

  • Κάντο μωρέ αδερφάκι μου!, τι περιμένεις; Κόφτην!

Αυτό το ύφος του Αντώνη, ρε παιδάκι μου. Να μην εξωτερικεύει τον πόνο του και αυτό να του βγαίνει σε αυστηρότητα.

Είχα το βαρύ φορτίο να ήμουν ο τελευταίος Controllman της. Εγώ την «σκότωσα». Ειδικά μάλιστα, όταν γύρω στις 04:00 σταμάτησα και την αντλία του Πάτου, την J-102 που έκανε και την ανακυκλοφορία. Δεν μας πολυενδιέφερε η τήρηση των χρόνων. Έτσι κι αλλιώς δεν θα ξαναξεκινούσε. Το FI-1032 πλέον, μηδένισε.

Αυτό ήταν!

Έτσι «πέθανε». Ένδοξα. Δουλεύοντας μέχρι την τελευταία της πνοή.

Μαζί της πέθανε και μια ολόκληρη εποχή για το Διυλιστήριο του Ασπροπύργου.

Απ’ τη γενιά της έχει μείνει, πλέον, μόνο η MEROX. Αλλά αυτή έχει «φάει» ήδη ένα περιποιημένο lifting.

Η 100 τροφοδότησε, ζέστανε και κίνησε την Ελλάδα, σε στεριά, θάλασσα και αέρα, από το 1958 μέχρι το 2000. 42 ολόκληρα χρόνια.

Αγόγγυστα και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

23η Μαρτίου του 2000. Δάκρυσα τότε. Και το φώναξα στον ασύρματο.

  • «Τέλος Κύριοι – Τετέλεσται! Η γριά πέθανε!».

Στο ‘να χέρι τον ασύρματο και με τ’ άλλο να τρίβω το μέτωπό μου, αμήχανα.

Έτσι ένοιωσα, έτσι έκανα.

Ο Μανώλης ο Π., θυμάμαι, απάντησε με ένα «Θεός σχωρέστην Γιάννο!»

Είπαν κι άλλοι κι άλλα. Ας με συγχωρέσουν. Δεν τα θυμάμαι όλα.

Στο ημερολόγιο έγραψα απλά:

==================================================

Πέμπτη 23η Μαρτίου 2000 – Βάρδια Ε! & Α! – 19:00 ~ 07:00

Ινδικτιώνος Θ’

U-100: Τροφοδοσία : Ø bpsd.

L-101: Καυστήρες F.G.: Ø Καυστήρες F.O. : Ø

Προϊόντα SRG: Ø, Kero: Ø, L.G.O.: Ø, H.G.O.: Ø, Residue: Ø

ΔΕΝ έγινε έλεγχος ούτε λίπανση του εξοπλισμού.

Η μονάδα σταματημένη. Τελευταία ημέρα λειτουργίας!

Τ Ε Λ Ο Σ

==================================================

Το πρωΐ δεν ακουγόταν τίποτε. Μόνο λίγοι από τους ατμούς της. Σημαντικοί, αλλά από τον βασικό εξοπλισμό της δεν δούλευε απολύτως τίποτε. Άκρα του τάφου σιωπή.

Μετά το μπάνιο και αφού είχα αλλάξει ρούχα, δεν έφυγα, ως συνήθως, από την μεριά της Μονάδας 3200, αλλά από την μεριά της. Στάθηκα και κύτταζα παντού και πουθενά. Τα πατάρια, τον Πύργο, τον Φούρνο, τις Αντλίες, τα δοχεία, τους εναλλάκτες, τα συμπλέγματα των σωληνώσεων …όλα. Ένα αγωνιώδες και ταυτόχρονα ήσυχο βλέμμα, σαν να ήθελα να κλείσω την εικόνα της για πάντα μέσα στο μυαλό μου και τις αναμνήσεις μου. Δεν ξέρω πόση ώρα ήμουν έτσι. Ο Αντώνης ήλθε και με σκούντηξε.

  • Έλα, πάμε!

Η μονάδα που είχε χτίσει από το 1958 μόνη της και από το 1972 σε συνεργασία με την «κόρη» της την U-2100, τον μεγαλύτερο ενεργειακό όμιλο της χώρας, έφυγε ήσυχα-ήσυχα. Άφησε στη θέση της, λίγο πιο δίπλα την «εγγόνα» της, την 2000.

Για όσο καιρό ήμουν στη 2000, δεν ξαναπάτησα το ποδάρι μου στην 100. Πέρναγα μπροστά της με σκυμμένο κεφάλι. Κλεφτές ματιές μόνο τις έριχνα, σαν ένα είδος απολογίας. Στη θέση σήμερα βρίσκεται η Μονάδα 4900. Ευτυχώς, είχα φύγει για άλλη μονάδα όταν την …κουρέψανε και, τουλάχιστον αυτό, δεν το είδα.

Τις έχω δουλέψει και τις τρεις. Τη 2100 όταν πρωτομπήκα βάρδια στο Διυλιστήριο. Την 100 από τον Ιούνιο του ’95 μέχρι το 1999 και τη 2000 από τα γεννοφάσκια της. Σαν την 100. Καμμία!

Τα μόνα της κακά; Ναι! Είχε και τέτοια. Σαν όλες τις γριές.

Ο θόρυβος του Φούρνου της (Φυσικού ελκυσμού. Μιλάμε για θόρυβο!) και οι ατμοί συνοδείας της! Το μαρτύριο. Των καυσίμων του Φούρνου της βρισκόντουσαν στην ΒΑ άκρη της, καμμιά 50ριά μέτρα μακριά. Βρήκαμε τον διάολό μας, μια φορά με τον Γιώργο τον Κ., χημικό μηχανικό, να τους απομονώσουμε και να τους ξεδιαλύνουμε.

Τι να πρωτοθυμηθείς από τη γαϊδούρα. Την «ανέβαζες», την «κατέβαζες», χαμπάρι δεν έπαιρνε. Απλή στο κύκλωμά της και στη λειτουργία της δεν σε προβλημάτιζε πουθενά.

«Εδώ ευδοκιμεί ο Διυλιστηριακός Σωληνοφάγος ο Εκατοντραφής (Refinerium Tubusapiaster Centovorumis) είδος προστατευόμενο από την διεθνή συνθήκη Ramsar»το ‘χα μεταφέρει και στα Λατινικά, τρομάρα μου, όπως όλα τα είδη του ζωϊκού βασιλείου για να του προσδώσω και επίσημο χαρακτήρα

Όταν ο Ανδρέας ο Ρουμελιώτης, στην Ελευθεροτυπία, αν θυμάμαι καλά το 1997, είχε κάνει την περίφημη πλάκα με τον «Καβουρογαμόσαυρο τον Βροντώδη» που ζούσε, λέει, κάπου στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και έκανε, ότι λέει το όνομά του, ότι έκανε στα …καβούρια, με βρόντο (εξ ου και το Βροντώδης) και -η αποθέωση- το είχαν πάρει οι εξ ανατολών γείτονές μας και σοβαρά-σοβαρά διεκδικούσαν την πατρότητα του είδους ως οι πρώτοι εφευρέτες, σκέφτηκα να γράψω κάτι ανάλογο και για την Μονάδα 100.

Το είχα γράψει, λοιπόν, με μπλε χρώμα, στο καπάκι της μόνωσης του M-125. Τρύπαγε ο Reboiler. Τον επισκευάζαμε. Βγάζαμε την παλιά μόνωση του, βάζαμε την καινούργια. Μόνωση στο καπάκι όμως η ίδια. Πόλεμος με τους μονωτές. Μη χαλάσει η μόνωση απ’ το καπάκι.

Τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού είχαμε το κατάβρεγμα με το κανόνι μπροστά στο Φούρνο. Το air condition μας. Κατάβρεχα τη μονάδα γύρω-γύρω και δροσιζόμασταν λιγάκι. Ειδικά όταν το έφερνα σχεδόν σε κάθετη θέση. Μια ευεργετική βροχή -κατακαλόκαιρο- έπεφτε στη μονάδα. Τρέχανε τα παιδιά από τα συνεργεία Οργάνων και Ηλεκτρολόγων να δροσιστούν κι αυτοί λιγάκι.

Το Αμερικάνικο. Ο Μ-131. Εμβαπτιζόμενος εναλλάκτης που σε ξεγέλαγε με τις μικροφυσαλίδες του. Σερπαντίνα σωληνώσεων γεμάτες Residue (Πάτο Πύργου) μέσα σε θάλασσα. Ερχόντουσαν κάτι φυσαλίδες στην επιφάνεια, ήτανε και μαύρες. Τσιτωνόσουνα για διαρροή.

Σε πρόβλημα στάθμης Πάτου του Πύργου τη κράταγες με μια block βάνα.

Άσε που έπρεπε να ήσουνα φίδι για να απομονώσεις το Ο-101, δοχείο κορυφής της.

Η αντίστροφη πλύση στους Μ-102. Ε! ρε πανηγύρια. Ανέβα να γυρίσεις, κατέβα για να ανοίξεις, ξανανέβα να τους ξαναγυρίσεις, ξανακατέβα για να κλείσεις. Δες και κάτω στο φρεάτιο. Βγάζει μύδια;

Τα μύδια! Όταν ανοίγαμε το καπάκι της J-902, στην αναρρόφηση, κυριολεκτικά γέμιζε η μονάδα. Έργα τέχνης έφτιαχνες αν είχες την υπομονή να τα ξεδιαλέξεις.

Το περίφημο βανόκλειδο της αντλίας θάλασσας J-902. Πάχος 1½ ίντσα και ύψος γύρω στο 1,60μ. Ένα τέρας. Δύο άτομα για να απομονώσουμε την αντλία.

Άσε δε που για διαφυγή ασφαλείας από τα πατάρια είχε αυτές τις κάθετες σωλήνες, όπως έχουν οι πυροσβέστες και κατεβαίνουν στα Πυροσβεστικά οχήματα. Φυσικά και δεν ήταν λεία. Όταν κάποτε το δοκίμασα να κατέβω έτσι -από το 1ο πατάρι, σιγά μη πήγαινα στο 4ο– αναγκάστηκα να πετάξω τα ρούχα.

Οι καλοκαιρινές νύχτες στο τραπέζι κάτω από τα τεράστια πατάρια της. Μια ευχάριστη δροσιά να σε χαϊδεύει το βραδάκι, συνοδεία καλού βιβλίου. Βιβλιοθήκη διάβασα στη δροσιά της.

Τα μαθήματα αστρονομίας τις καλοκαιρινές νύχτες.

  • Εκλείψεις Ηλίου και σελήνης.
  • Η περιφορά του πορτοκαλιού γύρω από το κανόνι του «air condition», που «έκανε» τον Ήλιο, με σκοπό να δείξουμε την εναλλαγή των εποχών.
  • Αυτό είναι το τρίγωνο του Αυγούστου, Παναγιώτη. Ο Βέγας, ο Αλντάϊρ και ο Ντένεμπ.
  • Ναι Κυριάκο. Ο Δίας είναι αυτός.
  • Πάμε ψηλά στα πατάρια να δούμε τη βροχή των Λεοντιδών

Οι άνθρωποί της.

Από τους παλιούς που γνώρισα εγώ, ο συγχωρεμένος ο Στάυρος ο Π. Ένα διαμάντι. Ο Μάκης ο Κ. ο καλλιτέχνης. Ο Γιώργος ο Π. Έφυγε ο Γιώργος. Βγήκε πρωϊνός και τον χάσαμε. Ο Χρήστος ο Ε. ο επιχειρηματίας. Ο Κώστας ο Ψ. Ησυχία δεν είχε ο Κωστής. Ο Σταύρος ο Π. Ένας άνθρωπος που αν του έλεγες «Ναι Σταύρο, όπως λες εσύ …» πάνω στην ένταση της δουλειάς ήσουν ο καλύτερος του χωριού. Μετά καθόταν και σε άκουγε. Ο Θόδωρας ο Κ. Ο μορφωνιός του συγκροτήματος Ο ναρκισσισμός στο μεγαλείο του. Που να αρχίσεις και που να τελειώσεις.

Του ‘χα πει κάποτε, χειρονομώντας ταυτόχρονα, τη περίφημη ρήση του Pat Reilly «Θόδωρα, ή my way ή highway» υπονοώντας ότι κάποια δουλειά ήθελα να γίνει ή όπως έλεγα εγώ ή παίρνεις δρόμο. Με κύτταζε αποχαυνωμένος με αυτό το απαθές στυλάκι του και μετά έκανε την κίνηση που κάνουμε σε κάποιον όταν θέλουμε να τον πούμε τρελό. Ακόμα ακούγονται οι φωνές μου.

Ο Κώστας ο Μ. Το 1996, βάρδια νύχτα, μετά από σταμάτημα πάμε να την ξαναβάλουμε. Εγώ, ο Μάρκος ο Λ. ο Κώστας ο Α. και ενίσχυση ο Χρήστος ο Σ. από την U-3200. Με 4 πιλότους να ανάβουν συνολικά στο Φούρνο. Έγκλημα. Αποδείχθηκε εκ των υστέρων.

Κάποια στιγμή είμαι πάνω στον Desalter και σε συνεργασία με τον Χρήστο τον Δ. από το Control, κανονίζουμε την πίεση με το by pass του Ασφαλιστικού. Παράλληλα, Ο Γιώργος ο Π. εργοδηγός, δίνει εντολή να αρχίσουμε να ανάβουμε καυστήρες στο Φούρνο. Συνεννοούμαι με τον Μάρκο να πάει αυτός πρώτος, να ξεκινήσει από τον Νο 12 πηγαίνοντας προς τον Νο 1 και όταν τελειώσω εγώ με την πίεση, να πάω στον Νο 24 ανάποδα προς τον Νο 13 και να ανάβουμε πηγαίνοντας αντίθετα, δεδομένου και του προβλήματος των πιλότων. Κάτι πήγε στραβά … Κάπου βιαστήκαμε; …

  • Ρεεεεε! τι κάνετε εκεί έξω; Θα μπουμπουνίσει το Ασφαλιστικό! Ρε Γιάγκουρα!

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση ο Χρήστος από τα μεγάφωνα …Μπουουουουμ!!!

  • Τι έγινε ρε;
  • Ξέρω κι εγώ; Μου λέει ο Κώστας

Ξαφνικά βλέπω καπνούς από την πίσω πλευρά του Φούρνου.

  • Αμάν! ο Μάρκος!

Αλαφιασμένος έτρεχα γύρω-γύρω στο Φούρνο να βρω τον Μάρκο.

Ρε εδώ ο Μάρκος!, εκεί ο Μάρκος!. Είχα ανοίξει τα χέρια μου τρέχοντας γύρω-γύρω και κάποια στιγμή, αποκαμωμένος από τη αγωνία, σε στάση ικεσίας σαν σε αρχαία τραγωδία τον φώναζα με ότι δύναμη μου είχε μείνει! Νόμιζα πως τον είχε πάρει το ωστικό κύμα της έκρηξης και πλέον έψαχνα να τον βρω καρφωμένο στις γραδελάδες.

Μόνο που και ο Μάρκος έκανε ακριβώς το ίδιο. Έψαχνε να βρει εμένα! Κάποια στιγμή βρεθήκαμε! Αιώνας.

  • Ρε συ Μάρκο! Είσαι καλά; Τι ανακούφιση!

Τι είχε γίνει; Η ξήρανση με Fuel Gas και κατόπιν η άτμιση του φλογοθαλάμου είχε εγκλωβίσει Fuel Gas στα τοιχώματα του ελκυσμού των καυστήρων. Θα ‘πρεπε να άναβαν τουλάχιστον τριπλάσιοι πιλότοι. Αυτό προκάλεσε την έκρηξη και τη ρήξη του τοιχώματος και των καυστήρων Νο 23 και 24. Ξεχαρβαλώθηκε όλη η ποδιά του. Λαμαρίνες, πυρότουβλα και καυστήρες μια άμορφη μάζα. Όταν το είδε ο Νίκος ο Τ. που έτρεξε έξω να δει τι συμβαίνει, κράταγε το κεφάλι του με απόγνωση.

Όλη αυτή την ώρα ό Κώστας έβλεπε εμένα και τον Μάρκο να τρέχουμε γύρω-γύρω και προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Τον φωνάζει λοιπόν ο Κώστας ο Β. επόπτης:

  • Τι συμβαίνει ρε Κώστα; Ρε Κώστα!

Και του απαντάει ο Κώστας με την ιδιαίτερη προφορά του και αυτή τη στάση ανεμελιάς που έπαιρνε πάντα, σκυμμένος ελαφρώς μπροστά, στηριζόμενος στους αγκώνες του:

  • Τίποτα …τίποτα Κώστα. Ένα μικρό προβληματάκι στο Φούρνο!

Όποιοι ήξεραν τον Β. καταλαβαίνουν τι έγινε μόλις είδε το «… μικρό προβληματάκι στο Φούρνο!»

Από τους σύγχρονούς μου, δύο είναι οι πλέον χαρακτηριστικοί τύποι της.

Ο Μιχάλης ο Κ. και ο Μανώλης ο Χ.

Ο Μιχάλης ο Κ. Η Τρίχα. (Ρε μιλάμε για τρίχα! Δεν έβλεπες δέρμα απάνω του!). Αρκούδα πραγματική.

  • Τρέ… χα να προ… λάβουμε να κάνουμε μπάνιο, Γιάννη, φώναζε ο Μανώλης. Μέχρι να μου… λιάσει η τρίχα αυτουνού θα νυ… χτώσουμε.

Μια φορά ο Μιχάλης περιγράφει τις περιπέτειές του ανά την Υφήλιο, ως ναυτικός.

  • Είμαι που λέτε στη Yokohama, Ιαπωνία, και περπατάω πάνω σε μια γέφυρα που ήτανε τουλάχιστον 4 χλμ.

Ο Μανώλης τον κύτταζε εντυπωσιασμένος. Συνεχίζει ο Μιχάλης.

  • Ξέρεις; Οι Ιάπωνες θεωρούν τους τριχωτούς πολύ τυχερούς ανθρώπους. Κάποια στιγμή γυρίζω πίσω και βλέπω ένα στρατό Ιάπωνες να με ακολουθούν και να φωνάζουν:
  • Lucky, Lucky! (τυχερός)
  • Έχεις τσα… κωθεί με την αλή… θεια ρε Μιχάλη; Βλα… κίες λες! Του λέει ο Μανώλης. Δεν φω… νάζανε L… ucky.
  • Τι λες ρε Μανώλη; Δεν ξέρω εγώ τι φωνάζανε!
  • Γορι..λ.. λ.. άκι φωνάζανε ρε νούμερο. Γορι..λάκι φωνάζανε. Σαφής υπαινιγμός για την τριχοφυΐα του Μιχάλη.

Ο Μανώλης ο Χ. ΤΟ περιβόλι. Μπαίνει ο Φώτης ο Κ. μέσα στο Control. Ο Μανώλης διαβάζει εφημερίδα. Ήταν τότε που είχαν γράψει ότι « …το πολύ sex τυφλώνει». Ο Μανώλης φοράει κάτι μαύρα γυαλιά, κατεβασμένα στο κοκαλάκι της μύτης. Του λέει ο Φώτης:

  • Μάνο, το διάβασες; Το πολύ sex τυφλώνει.

Και ο Μανώλης, αφού διορθώνει τα γυαλιά στα μάτια, όπως τα έχουν οι τυφλοί:

  • Φώ.. . ώτη, κά… κάπου σε ακούω, α… αλλά δε …σε βλέπω!

Στην δε κόντρα του για ανάλογο θέμα με τον Θόδωρα τον Κ. και πάλι μετά τα αποτελέσματα κάποιας έρευνας για τις επιπτώσεις του sex στο ύψος των αντρών, έχει μείνει μνημειώδης η ατάκα του:

  • Αν ε… συ είσαι κο …ντός από το πολύ sex, τότε ε…γώ πρέπει να ήμουνα σαν το μυ…ρμήγκι!

Όταν παραλαμβάναμε την U-2000, κάποια στιγμή χτύπησε συναγερμός για φωτιά στην 100. Τρέξαμε εκεί όλοι και για μια στιγμή, μέσα στην αγωνία μου, είδα τον Μανώλη μαζί με τον Παναγιώτη τον Λ. στο πατάρι, στο stripper της Κηροζίνης. Προσπαθούσαν να ξεβουλώσουν το drain, αυτό όμως κόλλησε λίγο ανοιχτό με αποτέλεσμα καυτή κηροζίνη να τρέχει στο πατάρι και να αναφλεγεί. Τρέχω στο κανόνι -του «air condition» που έλεγα προηγουμένως- και τον έκανα παπί. Την ώρα που προσπαθούσε να κλείσει το βανάκι. Και το έκλεισε ρε ο αθεόφοβος! Την ώρα που εγώ κυριολεκτικά τον πυροβολούσα με νερό υπό πίεση!

Του άφηνα και κάτι κατεβατά στο Ημερολόγιο.

  • Τι να δια… βάσω ρε συ Γιά… ννο; Α… φού μέχρι να τελειώσω θα έχει τελειώσει η βά…. ρδια !

Οι άνθρωποι της 100. Ας με συγχωρέσουν τα παιδιά που δεν αναφέρονται.

Πέμπτη, 23η Μαρτίου του 2000. Μαύρη επέτειος. Σαν χτες μου φαίνεται ….

Πότε πέρασαν 8 χρόνια;

8 Μαρτίου, 2008

Κομματικές οργανώσεις σε χώρους δουλειάς

Filed under: Εργασιακά,Συνδικαλιστικά — Yiagouras @ 3:28 πμ

Το Μπούλκες (σημερινό Μάγκλιτς) ήταν μια μικρή πόλη στα Βορειοδυτικά της Σερβίας, στην καμπή του Δούναβη στην Βοϊβοντίνα, Στο σύνολο τους σχεδόν οι κάτοικοι του Μπούλκες ήταν Γερμανοί. Οι άνδρες είχαν ενταχθεί στο Χιτλερικό στρατό και οι γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδο.

Η πόλη παραχωρήθηκε στους Έλληνες πολιτικούς προσφυγές που ήταν γύρω στις 5.000-6.000. Μετά την ήττα στα Δεκεμβριανά, την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και το άγριο δολοφονικό όργιο των φασιστικών συμμοριών της Δεξιάς, μερικές χιλιάδες κυνη­γημένοι Ελασίτες πέρασαν στην Γιουγκοσλαβία και εγκαταστάθηκαν στο Μπούλκες. Το Μάιο του 1945, με άδεια του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας, 4.650 μέλη του ΕΛΑΣ εγκαταστάθηκαν στα εγκαταλελειμμένα σπίτια του χωριού. Το Μπούλκες έγινε εξωτερικό έδαφος της Ελλάδας και μέχρι το 1949 λειτούργησε ως ανεξάρτητη ελληνική κοινωνία μέσα στην επικράτεια της Γιουγκοσλαβίας.

Κομματικός καθοδηγητής στο Μπούλκες, είχε οριστεί ο Μιχάλης Πεκτασίδης (ανιψιός της Δόμνας, γυναίκας του Γιάννη Ιωαννίδη, υπαρχηγού τότε του Κ.Κ.Ε.) Ο Μ. Πεκτασίδης αφού χρησιμοποιή­θηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα δολοφονήθηκε και αυτός με εντολή του Γιάννη Ιωαννίδη. Η γνωστή ανθρωποφαγία του Κ.Κ.Ε….

Το πείραμα του Μπούλκες

Αυτόνομη κοινότητα με όλα τα απαραίτητα συστατικά μιας ολοκληρωμένης χώρας, με τα σύνορά της, τους δικούς της νόμους, νόμισμα, εκπαιδευτικό σύστημα, όργανα εξουσίας και καταστολής. Ιδρύθηκαν επαγγελματικά σωματεία (οικοδόμοι, ξυλουργοί, ράφτες κ.λπ.), άνοιξε νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, δημοτικό και γυμνάσιο στην ελληνική γλώσσα, αλλά και στρατιωτική Ακαδημία στην οποία εκπαιδεύονταν αξιωματικοί για τις ανάγκες των μονάδων του ΕΛΑΣ που μάχονταν εναντίον της αθηναϊκής κυβέρνησης. Στην τοποθεσία όπου σήμερα βρίσκεται το δημοτικό σχολείο του χωριού ήταν η θεατρική αίθουσα “Αθήνα”, στην οποία ανέβασαν παραστάσεις επαγγελματίες ηθοποιοί, μέλη και συμπαθούντες του ΕΛΑΣ. Το τοπικό τυπογραφείο εξέδιδε την εφημερίδα “Φωνή του Μπούλκες”, το παιδικό περιοδικό “Αετόπουλα”, σχολικά βιβλία και εγχειρίδια ιδεολογικής καθοδήγησης. Εκεί τυπώθηκαν νομίσματα (δηνάρια) που κυκλοφόρησαν αποκλειστικά στην ελληνική κοινότητα του Μπούλκες, αλλά και το υλικό της προπαγάνδας για τους στόχους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος στην πατρίδα και το εξωτερικό.

Όμως, η αλήθεια είναι ότι το Μπούλκες παρέμενε κλειστό και απομονωμένο για τους κατοίκους του – η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο ήταν απαγορευμένη. Η όμορφη εικόνα της ιδανικής κομμουνιστικής κοινότητας άρχισε να ξεθωριάζει, και το αληθινό της πρόσωπο δεν άργησε να φανεί. Σύντομα η πραγματικότητα θύμιζε τη φρίκη της οργουελιανής φάρμας και μέχρι σήμερα ένας τεράστιος, αόρατος τοίχος σιωπής περικυκλώνει με μυστήριο και τρόμο την ήρεμη, γόνιμη πεδιάδα της Βοϊβοντίνας.

Κατ’ αρχήν, για να υπογραμμίστουν καθαρά οι νέες διαβαθμίσεις της νέας ιεραρχίας, προνόμια φανταχτερά παραχωρούνται στους γραφειοκράτες του κόμματος. Έχουν μεγάλα σπίτια, τρώνε σ’ ένα είδος λέσχης και μοιράζονται τον καλό ρουχισμό. Οι καπετάνιοι κι οι παλιοί αντάρτες είναι μαντρωμένοι σαν αιχμάλωτοι.

Σε μια συγκέντρωση, ένας καπετάνιος απευθύνεται στο ακροατήριο.

«Γιατί αυτή η ανισότητα ανάμεσα στη διοίκηση και στα μέλη του στρατόπεδου; Γιατί αυτή η δυσπιστία και η αδιαφορία για τους ήρωες της Αντίστασης;»
Ο Πεχτασίδης σηκώνεται στην έδρα.

«Πρέπει να διαγραφεί ο σύντροφος.»

Η συνέλευση απορρίπτει την πρόταση και διαλύεται αμέσως. Οι αμφισβητίες όμως εντοπίζονται και καταγράφονται στο μαυροπίνακα ενός κακόβουλου και συχνά αιματηρού καταδιωγμού.

Όπως ήταν φυσικό και συζητήσεις γίνονταν ανάμεσα στους παλιούς αγωνιστές και επόμενο ήταν, πικρίες να υπήρχαν ανάμεσα στους προσφυγές, και αντιρρήσεις να ακούγονταν σχετικά με την πολιτική που ακολουθήθηκε και απογοητεύσεις από το αποτέλεσμα και την εξορία.

Οι συζητήσεις γύρω απ’ αυτά, κατά την αντίληψη της ηγεσίας, έπρεπε να «κοπούν με το μαχαίρι». Με βάση αυτή τη λογική άρχισαν οι νυχτερινές μουλωχτές συλλήψεις και εξαφανίσεις αγωνιστών. Τα θύματα της εγκληματικής αυτής νοοτροπίας και πρακτικής είναι πολλά, μερικοί από εκεί­νους που επέζησαν τα ανεβάζουν σε πάνω από τριακόσια. Οι διαφωνούντες στέλνονταν στο νησί του Δούναβη με το «αιτιολογικό» να κόβουν ξύλα για το ασβεστοκάμινο. Εκεί εξοντώθηκαν. Τους ρίχναν στον Ασβέστη. Και επειδή πολλές φορές από τον «φόρτο δουλειάς» ο λάκκος γέμιζε μισοδιαλυμένα πτώματα επέπλεαν στον Δούναβη. Εκατόμβη πραγματική!

Οι λαϊκοί αρχηγοί, οι καπετάνιοι και οι διανοούμενοι είναι a priori ύποπτοι για μικροαστικό συναισθηματισμό, αριστερισμό και τυχοδιωκτικές τροτσκιστικές τάσεις. Το στρατόπεδο του Μπούλκες απ’ όπου θα περάσουν οι περισσότεροι από τους παλιούς υπεύθυνους του ΕΛΑΣ, εγκαινιάζεται με το έμβλημα της αστυνομικής τρομοκρατίας. Η παραμικρότερη κριτική, η πιο ανώδυνη αμφισβήτηση της πολιτικής γραμμής του ΚΚΕ, ερμηνεύεται σαν αληθινή προδοσία. Οι περισσότεροι από τους παλιούς αρχηγούς του ΕΛΑΣ, που στη διάρκεια του αγώνα τους δεν είχανε ποτέ υποστεί αυτό το είδος καταναγκασμού, αντιτάσσουν μια βουβή αντίσταση στην επιτροπή διοίκησης.

Η αστυνομική τοξίνωση δηλητηριάζει όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, διαβρώνει τις θελήσεις και τελικά παραλύει κάθε διάθεση κριτικής.

«Αν κουβεντιάσεις με τον τάδε που έχει αντικομματική στάση, θα παρασυρθείς απ’ αυτόν. Πρόσεχε, γιατί διαφορετικά θα υποχρεωθούμε να λάβουμε μέτρα εναντίον σου.»

Αν η προειδοποίηση δε φέρει αποτέλεσμα, χρησιμοποιούνται πιο δραστικά μέσα.

Ήταν τέτοια η καταπίεση που ακόμα και αρκετά χρόνια αργότερα αριστεροί διαφωνούντες μεταξύ τους έλεγαν ο ένας στον άλλο «Ρε σύντροφε, πολύ μπουλκιώτικα μας τα λες …» ή «… πολύ μπουλκιώτικο πνεύμα έχεις …»

Τέλος της Ιστορίας …

Κάθε ομοιότης με Κομματικές Οργανώσεις (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΠΑΜΕ – κ.λ.π.) σε χώρους δουλειάς όχι απλά δεν είναι συμπτωματική, αλλά δείχνει και σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο λειτουργίας τους.

Αλοίμονο …!

14 Φεβρουαρίου, 2008

Υπολογιστές και όραση

Filed under: Ιατρικά θέματα,Υγεία — Yiagouras @ 11:22 πμ
Το Σύνδρομο Ηλεκτρονικού Υπολογιστή πλήττει τους χρήστες

Τουλάχιστον το 75% των χρηστών ηλεκτρονικών υπολογιστών θα μπορούσαν, σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, να μειώσουν σημαντικά τα συμπτώματα πονοκεφάλων, θολής όρασης, αίσθησης καύσου, διπλωπίας, αυχενικής κόπωσης, που σχετίζονται με την πολύωρη εργασία μπρος στις οθόνες των υπολογιστών. Αρκεί να κατανοήσουν ότι πάσχουν από Σύνδρομο Ηλεκτρονικού Υπολογιστή (CVS) και να ακολουθήσουν τις παρακάτω συμβουλές:

Οι περισσότεροι από μας προτιμούν να διαβάσουν την εφημερίδα τους αγοράζοντάς την απ’ το περίπτερο και όχι απ’ το Διαδίκτυο στην οθόνη του υπολογιστή τους και αυτό δεν είναι μόνο λόγω συνήθειας, όπως επιβεβαιώνουν σύγχρονες έρευνες. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι πραγματικά ευκολότερο στον εγκέφαλο να αναλύσει την οπτική πληροφορία τυπωμένη στο χαρτί.

Αυτό συμβαίνει γιατί απλούστατα ο οφθαλμός και ο οπτικός εγκέφαλος αναλύουν με περισσότερο κόπο την ψηφιακή πληροφορία σε pixels όταν διαβάζουμε το κείμενο στην οθόνη απ’ ό,τι όταν διαβάζουμε την ίδια πληροφορία σε κλασικό έντυπο κείμενο. Η πιο οφθαλμοφανής διαφορά είναι η μικρότερη διακριτική ανάλυση της ψηφιακής πληροφορίας τόσο σε μετρήσεις ευαισθησίας αντίθεσης όσο και η απώλεια οπτικής πληροφορίας στις άκρες των ψηφιακών χαρακτήρων σε συνδυασμό μάλιστα με τις αντανακλάσεις του φωτός στην οθόνη του υπολογιστή.

Επίσης η απόσταση της οθόνης του υπολογιστή, από τα μάτια μας είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ’ ό,τι το βιβλίο. Αυτή η διαφορά είναι πολύ ουσιαστική γιατί η σύγκλιση – προσαρμογή, που είναι θεμελιώδης έννοια στο διάβασμα, δεν ενεργοποιείται μπροστά στην τερματική οθόνη. Συνεπώς ο εγκέφαλος είναι αναγκασμένος να ενεργοποιεί ποσά προσαρμογής πέρα του συνηθισμένου και να αυξομειώνει διαρκώς την προσαρμογή αυτή με αποτέλεσμα την κοπιωπία, που εμφανίζεται κάποτε ως πονοκέφαλος, στρες, κακή διάθεση και σχεδόν πάντα ως ελλειμματική απόδοση στην εργασία.

*Εχει μακροχρόνιες επιπτώσεις στα μάτια μας το CVS και ποια είναι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση;

Δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να συνδέουν τη χρήση computer με οποιαδήποτε γνωστή οφθαλμολογική πάθηση (π.χ. καταρράκτη, εκφύλιση της ωχράς, γλαύκωμα, στραβισμό) εκτός ίσως από περαιτέρω αύξηση της μυωπίας σε παιδιά, εφήβους ή και νεαρούς ενήλικες.

Το CVS επηρεάζει όμως την απόδοσή μας στο εργασιακό περιβάλλον, την ψυχική και σωματική μας ευεξία και βέβαια τη διάθεσή μας.

Η απλή αλλά δυστυχώς καθόλου εφικτή λύση είναι ο περιορισμός, αν όχι κατάργηση, της χρήσης του υπολογιστή. Εναλλακτικά μπορούμε να βελτιώσουμε την άνεση και την οπτική απόδοση των ματιών μας ακολουθώντας τις εξής πρακτικές συμβουλές:

  1. Ελέγχουμε τις ρυθμίσεις της οθόνης με μεγιστοποίηση της αντίθεσης (contrast), της ευκρίνειας και το μέγεθος της γραμματοσειράς, τη θέση του τερματικού σε ύψος λίγο χαμηλότερο της θέσης των ματιών μας.
  2. Χρησιμοποιούμε αναλόγιο δίπλα στην οθόνη για το γραπτό κείμενο που πρέπει να αντιγράψουμε ή να συμβουλευτούμε συχνά.
  3. Ελέγχουμε και περιορίζουμε κατά το δυνατόν τον φωτισμό του δωματίου (ή τη θέση του γραφείου μας ως προς το παράθυρο) αποφεύγοντας τις αντανακλάσεις στην οθόνη. (Το σωστό είναι το τερματικό μας να τοποθετείται παράλληλα με το φωτισμό αλλά και με τα παράθυρα.)
  4. Κάνουμε τακτικά διαλείμματα ατενίζοντας μακριά τουλάχιστον κάθε 60 λεπτά, ώστε να ξεκουράζουμε την προσαρμογή. Χρησιμοποιούμε κολλύρια εφύγρανσης αν μας το σύστησε ο οφθαλμίατρός μας και δεν ξεχνούμε να πίνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας άφθονο νερό.
  5. Κάνουμε έναν πλήρη οφθαλμολογικό έλεγχο εστιάζοντας την προσοχή μας σε μια προσεκτική διάθλαση (μέτρηση τυχόν μυωπίας, αστιγματισμού, υπερμετρωπίας αλλά και εύρους προσαρμογής -που μειώνεται δραστικά στην πρεσβυωπία). Συχνά προβλήματα όρασης που δεν μας απασχολούν σε άλλες δραστηριότητες εμφανίζονται μπροστά στις τερματικές οθόνες. Ενα ειδικό γυαλί όρασης για χρήση στον υπολογιστή είναι πολλές φορές θαυματουργό γιατί διορθώνει πλήρως τ μικρή συχνά διαθλαστική ανωμαλία καθώς και την αδυναμία προσαρμογής, δηλαδή την αρχόμενη πρεσβυωπία (computer glasses).

Αν αποφύγουμε τις υπερβολές (τα μάτια μας δεν είναι φτιαγμένα να κοιτούν μια οθόνη απ’ το πρωί ώς το βράδυ), είναι σίγουρο ότι το CVS αντιμετωπίζεται με επιτυχία στις περισσότερες περιπτώσεις.

Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ Κ. ΧΑΡΩΝΗΣ, MD, PhD, FABO, FEBO, διευθυντής Τμήματος Κερατοειδούς και Μεταμοσχεύσεων, Ιατρικό Ινστιτούτο Οφθαλμολογίας «Athens Vision Α.Ε.»,
tcharonis@athensvision.gr
Από την «Ελευθεροτυπία» της Τρίτης, 12 Φεβρουαρίου 2008.


5 Φεβρουαρίου, 2008

ΣΣΕ 2008 ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΔΩΔΕΚΑΩΡΑ

Filed under: Εργασιακά,Συνδικαλιστικά — Yiagouras @ 5:26 μμ

Από συνάδελφό μου, με αφορμή την νέα Σ.Σ.Ε. και το χρονίζον μεγάλο πρόβλημα των εργαζομένων στις Βομηχανικές Εγκαταστάσεις Ασπροπύργου. Δημοσιεύεται όπως το παρέλαβα.

Μετά από τις εκλογές έχουμε ένα Δ.Σ. ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ 3 μηνών με πρόσφατη την λαϊκή ετυμηγορία άρα πρέπει να περιμένουμε τα «δείγματα γραφής» του. Να το κατηγορούμε για «αδράνεια» η για «βλακεία» ,η να το «υποψιαζόμαστε» δεν είναι δίκαιο!!!

Η διαπραγμάτευση για την ΣΣΕ μόλις ξεκίνησε!!!

Σε παλαιότερο μου σχόλιο είχα επισημάνει ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα δύσκολα!!!

Η εταιρία ανακατεύει την τράπουλα !!!

Μήπως όμως πρέπει την πρωτοβουλία των κινήσεων να την πάρει το σωματείο αντί να «σέρνεται» πίσω από την εταιρία!!!

Από αρκετούς ακούω ότι την ώρα τις ΣΣΕ δεν συζητάμε τίποτα άλλο γιατί αποπροσανατολιζόμαστε!!!

Μήπως όμως αυτό μας εγκλωβίζει και μας αφαιρει την πρωτοβουλία των κινήσεων;

Σοβαρότατα προβλήματα παραμένουν στην ουρά για επίλυση όπως:

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΡΕΠΟ ΣΕ ΒΕΑ ΚΑΙ ΒΕΕ

  • ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
  • ΟΡΓΑΝΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
  • ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ
  • ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΕ ΑΔΕΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΕΣ.
  • ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΠΡΑΚΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ (ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ Τ3)

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα για πρωτοβουλίες και από την πλευρά των εργαζομένων που θα «λύσουν» τα χέρια του σωματείου.
Μήπως για τις ΝΕΕΣ προσλήψεις φταίμε και εμείς ως εργαζόμενοι που «αντιδράμε» για τα δωδεκάωρα!!!
Εάν το σωματείο με απόφαση του Δ.Σ. ζητήσει από τους συναδέλφους να απέχουν από την παράνομη υπερωριακή απασχόληση λέτε οι συνάδελφοι να «υπακούσουν»;
Αν κάνει την καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας σχετικά με την παράνομη εργασία οι συνάδελφοι θα «αντιδράσουν».
Αναρωτηθήκατε πόσοι συνάδελφοι κανανε χρήση της εξαγοράς στρατιωτικής θητείας;
Αναρωτηθήκατε πόσοι συνάδελφοι «αναγκαίοι» κάνουν χρήση της εξάμηνης και τώρα όπως μαθαίνω και δωδεκάμηνης παράτασης ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ;

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ!!!

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΙ 21 ΤΟΥ Δ.Σ.

Σε πολλές περιπτώσεις μπήκαμε μπροστά με υπογραφές και κινητοποιηθήκαμε σε πάρα πολλά ζητήματα και «αναγκάσαμε» το σωματείο να κινηθεί!!!

Α) Μήπως ήρθε η ώρα με υπογραφές εδω και τώρα να ζητήσουμε από το σωματείο να μην επιτρέψει πλέον καμία παράταση παραμονής «ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ».

Β) Μήπως πρέπει να ζητήσουμε με υπογραφές από το σωματείο να αποφασίσουμε να σταματήσουμε την παράνομη υπερωριακή με το σωματείο να πηγαίνει στην επιθεώρηση εργασίας και όπου αλλού χρειαστεί. υπογραφές που θα δημοσιευτούν για να γνωρισθούμε όλοι μεταξύ μας οι παρατάξεις και όλοι μας οφείλουμε να τοποθετηθούμε ξεκάθαρα χωρίς ξύλινη γλώσσα!!!

Γ) Μήπως είναι ώρα να ενημερωθεί η ΓΣΕΕ που στο πρόσφατο παρελθόν μας έχει επιβραβεύσει για την σθεναρή μας στάση για τις προτάσεις της εταιρίας;

Δ) Μήπως είναι ώρα να ενημερώσουμε τη ΓΣΕΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΩΡΑΡΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΒΕΑ, ΒΕΘ, ΒΕΕ.

Ε) Μήπως είναι ώρα να ενημερωθούν και να ζητήσουμε τη στήριξη επαγγελματικών ενώσεων (Ε.Ε.ΤΕ.Μ.) αλλά και το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΗΚΟΥΣΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΤΥΧΙΟΥΧΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ Τ.Ε.

ΣΤ) Μήπως είναι ώρα να ενημερωθεί το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΣΠΟΥΔΩΝ.

ΤΕΛΟΣ ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΥΠΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΦΟΡΕΩΝ (Ο.Π.Δ.Χ.Β , Ε.Κ.Ε, Ε.Ε.ΤΕ.Μ.)ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΝΤΑ !!!

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΟ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΟΥΜΕ!!!

21 Ιανουαρίου, 2008

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ Πτυχιούχων Μηχανικών Τ.Ε. ΣΤΑ ΕΛ.ΠΕ.

Filed under: Εργασιακά — Yiagouras @ 9:45 μμ

Από συνάδελφό μου πήρα την περακάτω επιστολή, την οποία και δημοσιεύω αυτούσια.

Τα τελευταία 12 χρόνια συνεχείς είναι οι προσπάθειες που καταβάλλονται από τους συναδέλφους ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ Τ3 για την επίλυση των προβλημάτων του κλάδου. Έτσι θα αναφέρουμε σύντομα ότι
:

Από τη 1/10/2001 που υπογράφτηκε το πρακτικό συμφωνίας μεταξύ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΚΑΙ ΕΛΠΕ οι προσπάθειες των συναδέλφων Τ3 δεν έχουν σταματήσει να προσπαθούν για το αυτονόητο!!!.

ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕ ΤΟ ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ , ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΑΞΗ!!!

Γράφαμε τότε και το κοινοποιούσαμε ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ :

——————————————————————————————

Στις 1.10.2001 η Εταιρεία συμφώνησε με το ΠΣΕΕΠ και υπόγραψαν ένα ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ με το οποίο αναγνωρίζονταν Πτυχία Ανωτέρων Τεχνικών Σχολών τα οποία μέχρι τότε δεν ανγνώριζε, δίνοντας έτσι τέλος σε ένα παλαιό αίτημα αρκετών συναδέλφων.

Το ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ όριζε ξεκάθαρα πως:

  1. Όσοι συνάδελφοι έχουν πτυχίο Ανωτέρας Εκπαίδευσης να ενταχθούν στην κατηγορία Α. ΤΕΧΝΙΚΩΝ-Τ3-ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΙ.
  2. Η επιτροπή η οποία θα είχε ορίσει για να συλλέξει τα δικαιολογητικά, θα έλεγχε και την τυχόν ένταξη στο εισαγωγικό κλιμάκιο της κατηγορίας, συναδέλφων οι οποίοι βρίσκονταν σε μικρότερο μισθολογικό κλιμάκιο από το εισαγωγικό της συγκεκριμένης κατηγορίας.

Μετά απ’ όλα αυτά θα περίιμενε κανείς, συνάδελφοι, η Εταιρεία να σεβαστεί αυτά που η ίδια υπέγραψε και να τα εφαρμόσει. Αντί αυτών όμως:

    1. Ενώ μας αναγνωρίζει το επίπεδο σπουδών …
    2. Ενώ ισχυρίζεται ότι μας έχει εντάξει στην παραπάνω κατηγορία …
    3. Ενώ συνάδελφοι, που βρίσκονταν σε μικρότερο κλιμάκιο, πήραν το εισαγωγικό της παραπάνω κατηγορίας …
    4. Ενώ ισχυρίζεται ότι έχουμε το δικαίωμα του καταληκτικού κλιμακίου …
    5. Ενώ «αξιολογεί» συναδέλφους σαν Τεχνολόγους …

…δεν εφαρμόζει τους όρους της ΣΣΕ και του ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ και αρνείται να μας αναγνωρίσει την ειδικότητα του ΤΕΧΝΟΛΟΓΟΥ, με αποτέλεσμα:

  • στην Επιθεώρηση Εργασίας να μας δηλώνει σαν Τεχνίτες ή σαν Χειριστές …
  • να μας διαχωρίσει από τους άλλους συναδέλφους Τεχνολόγους, ενώ πλέον έχει αναγνωρίσει ότι έχουμε τα ίδια προσόντα …
  • με το ισχύον καθεστώς της Εταιρείας, για όλους εμάς που έχουν αναγνωριστεί τα πτυχία, δεν είναι εφικτή καμμιά περαιτέρω εξέλιξη …
  • το βασικότερο όλων εάν αύριο κάππιος θελήσει να φύγει ή τον απολύσουν, η προϋπήρεσία του στην Εταιρεία θα ήταν Τεχνίτηυς ή Χειριστής.

Συνάδελφοι,
Δεν ζητάμε ούτε καρέκλες, ούτε γραφεία, ούτε να αλλάξουμε τις δουλειές μας.
Ζητάμε να εφαρμόσει η Εταιρεία αυτά που η ίδια έχει υπογράψει και δεσμευόμαστε ότι δεν διεκδικούμε καμμιά θέση πλην των περιπτώσεων της ύπαρξης κενής οργανικής θέσης ή της προκύρηξης διαγωνισμού εκ μέρους της Εταιρείας.

——————————————————————————————

ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΜΕ ΤΑ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΔΙΔΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΘΡΟ ΣΤΟΝ «ΠΥΡΣΟ» ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ Δ.Σ. ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕ ΣΑΝ ΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑ!!!

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 7 ΧΡΟΝΙΑ …

Α) Δεν έχει γίνει αναγνώριση της ειδικότητας του μηχανικού Τ.Ε. για τους συναδέλφους που παραμένουν χειριστές που ανήκουν στην κατηγορία Τ3.

Β) Αξιολογούνται σαν χειριστές κι όχι σαν μηχανικοί Τ3 από την εταιρία (και από εργοδηγούς κατωτέρων τυπικών προσόντων αφού ο εσωτερικός κανονισμός ορίζει σαν τυπικό προσόν στους Τ4 το απολυτήριο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης)

Γ) Η εξέλιξη τους δεν είναι ανεξάρτητη της οργανικής θέσης διότι οι προϊστάμενοι θεωρούν ότι «κάνουν την ίδια εργασία με τους χειριστές Τ4» οπότε ακολουθούν και τους χειριστές Τ4 στην μισθολογική εξέλιξη.

Δ) Δεν αναγνωρίζετε σαν προϋπηρεσία μηχανικού Τ3 η δουλεία τους και αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα στην απόκτηση επαγγελματικών αδειών.

Ε)Επίσης να υπενθυμίσω ότι αλλοιώθηκε η απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου που αναφέρει ΡΗΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΑΞΗ ενώ στην ΣΣΕ 2002 που (χωρίς την έγκριση του τότε ΓΕΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ!!!) προστέθηκε το άρθρο 6β που αναφέρει ότι η εξέλιξη αυτή είναι μισθολογική κι όχι βαθμολογική, ενώ η απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου μιλούσε για μετάταξη .

ΣΤ)Η εταιρία στις προσλήψεις χειριστών από το 1985 και μετά ζητεί αυξημένα τυπικά προσόντα με ειδικότητες που εκείνη έκρινε πως χρειαζόταν. Και οι συνάδελφοι ποτέ δεν έκρυψαν τα πτυχία τους .Η εταιρία αυτό που έκανε πάντα ήταν να ζητεί τυπικά και ουσιαστικά προσόντα που εκείνη έκρινε ότι χρειαζόταν!!!.

Ζ)ΟΙ χειριστές Τ3 ποτέ δεν ζήτησαν από την εταιρία να φύγουν από την βάρδια για την οποία και προσλήφθηκαν. το μόνο που παλεύουν τόσα χρόνια είναι η αναγνώριση της ειδικότητας τους μέσα από την ΣΣΕ!!!. Τόσο απλά!!!.

Η βαθμίδες εκπαίδευσης δεν μπορούν να ισοπεδωθούν!!! ΤΑ ΠΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ Τ.Ε. ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΒΑΘΜΙΔΑ ΤΗΣ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ!!!

ΕΠΕΙΔΗ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΜΑΣ ΤΙΜΩΡΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΔΡΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ.

ΕΠΕΙΔΗ Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ Δ.Σ. ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΕΡΕΙ ΤΙΣ ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΝΑ ΣΥΣΤΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΤΥΧΙΟΥΧΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝ.ΣΥ.ΜΗ.ΤΕ ΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΣΑΦΕΣ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ .

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΝ.ΣΥ.ΜΗ.ΤΕ ΕΛ.ΠΕ. ΝΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΛΕΣΟΥΝ ΣΕ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΥΣ ΤΕ ΣΤΑ ΕΛ.ΠΕ.

ΕΠΙΣΗΣ ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΣΤΗΝ Ε.Ε.ΤΕ.Μ , ΣΤΗ Γ.Σ.Ε.Ε ΚΑΙ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΠΤΥΧΙΟΥΧΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ Τ.Ε

Υ.Γ.

Για τους συναδέλφους που θέλουν να έρθουν σε επαφή για συστρατευση, ΜΠΟΡΟΥΝ να αφήνουν email και μέσω του BLOG θα έρθουμε σε επικοινωνία .

20 Δεκεμβρίου, 2007

25 Δεκέμβρη! Μια μέρα σαν όλες τις άλλες …

Filed under: Εργασιακά — Yiagouras @ 2:24 πμ
Του Νώντα Κουτσοκώστα.
Ενός εξαιρετικού ανθρώπου, συναδέλφου και καλού φίλου.
Με άπειρες ευχαριστίες.

Τα γεγονότα και τα πρόσωπα είναι πέρα για πέρα αληθινά. Συνέβησαν τα Χριστούγεννα του 2005. Αφιερωμένο στους συνάδελφούς μου, που μαζί περνάμε τα 8ωρα, τα 12ωρα ή ακόμα και τα 16ωρα, αρκετά συχνά σε αντίξοες συνθήκες, με -κυριολεκτικά- σμπαράλια το βιολογικό μας ρολόϊ ώστε να δουλεύουν όλα τα άλλα ρολόϊ.

25 Δεκέμβρη. Ημέρα Χριστουγέννων. Ώρα 06:45.

Αλλαγή Βάρδιας. Χρόνια πολλά! Χρόνια πολλά! …είπαμε με τους συναδέλφους της νυχτερινής βάρδιας. Φεύγοντας, «Καλή βάρδια» μας ευχήθηκαν. Ευχαριστούμε πολύ, η απάντηση. Είναι πολύ καλή ευχή η «Καλή βάρδια». Μόνο αυτοί που κάνουν βάρδια την καταλαβαίνουν.

Ξεκινάμε εργασία. Κάνουμε τις δουλειές που χρειάζεται να γίνουν, κάνουμε έλεγχο της μονάδος, (*) τα βρήκαμε όλα εντάξει.

Ώρα 08:15. Θερμοκρασία 1 βαθμός C. Παγωνιά.

Οοοοοοοοοιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι. Οοοοοοοοοιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Συναγερμός! Πεταχτήκαμε επάνω, αν και ήμασταν όρθιοι, χωρίς να το καταλάβουμε. Κοιταζόμαστε, λες και θέλαμε να μαντέψουμε ο ένας την σκέψη του άλλου. Οι σφυγμοί μας ανεβαίνουν απότομα λες και τρέχουμε κατοστάρι. Οι χτύποι της καρδιάς μας ακούγονται δυνατά. Έτσι γίνεται με τους σφυγμούς και τους χτύπους της καρδιάς μας, κάθε φορά που χτυπάει συναγερμός. Με το άκουσμα του συναγερμού πάντα θεωρούμε ότι έχουμε περιστατικό υψηλού κινδύνου, μέχρι να γίνει ο έλεγχος και να διαπιστωθεί τι ακριβώς είναι. Πάντα περνά από τη σκέψη μας ότι κάποιοι συνάδελφοι κινδυνεύουν, κάποια μικρή ή μεγάλη διαρροή υπάρχει σε κάποιο σημείο της απέραντης και αχανούς εκτάσεως του Διυλιστηρίου, κάποιος κίνδυνος των εγκαταστάσεων, κάποιο βραχυκύκλωμα. Ότι και να είναι πάντως, οι εργαζόμενοι στη βάρδια είναι στη «τσίτα» μέχρι να λήξει ο συναγερμός. Αυτό συμβαίνει σε κάθε άκουσμά του.

Ο συναγερμός είναι από την Μονάδα 2000!, Ο συναγερμός είναι από την Μονάδα 2000! …ακούγονται τα μεγάφωνα της Πυρασφάλειας. Να το ακούσουν όλοι οι εργαζόμενοι, μα πάνω απ’ όλα να το ακούσουν οι εργαζόμενοι που συμμετέχουν στο άγημα πυρασφαλείας, για να πάνε γρήγορα στο σημείο που αναφέρεται ο συναγερμός.

Βλέπω τους συναδέλφους Γιάννη και Ανδρέα πάνω στα ποδήλατα να περνούν σαν σίφουνες από μπροστά μου κάνοντας ορθοπεταλιά, αψηφώντας το τσουχτερό κρύο, – θερμοκρασία 1 βαθμός C – για να φτάσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο Γιάννης, 53 χρονών, άφησε τις μονάδες του χωρίς να μείνει κανένας πίσω – πέρυσι δούλευαν εκεί δύο εργαζόμενοι. Ο Ανδρέας, 32 χρονών, άφησε δύο – πέρυσι δούλευαν τέσσερις. Για να μειωθεί το κόστος μας είπανε. Το διάστημα που είναι στο άγημα οι δύο συνάδελφοι, τι θα γίνει όταν παρουσιαστεί νέο πρόβλημα στις μονάδες τους; Ποιος θα παρέμβει; Φτάνει ο κανένας στις πρώτες τρεις και οι δύο στις άλλες τρεις μονάδες; ΟΧΙ, ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ!. Οι μονάδες για να υπάρχουν και να δουλεύουν με ασφάλεια πρέπει το προσωπικό να είναι τέτοιο και τόσο, ώστε να είναι ικανό να προλάβει να μη δημιουργηθεί έκτακτη κατάσταση, αλλά και να μπορεί να την αντιμετωπίσει.

Δυστυχώς τα έκτακτα περιστατικά δεν μας προειδοποιούν. Ποτέ οι σειρήνες δεν μας λένε «τώρα θα χτυπήσει συναγερμός». Εμείς, οι εργαζόμενοι στις μονάδες να είμαστε σε εγρήγορση. Οι διοικούντες να μην κοιτάζουν μόνο νούμερα και στατιστικές, αλλά και την ιδιομορφία των μονάδων. Έτσι, κάθε περιστατικό να μην αποβεί σε βάρος των εργαζομένων και των εγκαταστάσεων.

Κοιτάζω προς το μέρος που βρίσκεται η μονάδα 2000. Βλέπω μαύρο καπνό να ανεβαίνει. Δεν είναι από την καμινάδα του φούρνου.

Φωτιά! Φώναξα. Ακούω τις σειρήνες των πυροσβεστικών να ουρλιάζουν και να κατευθύνονται προς την U-2000. Σκέφτομαι … Έχει μειωθεί ένας εργαζόμενος και από αυτές τις μονάδες. Θα τα καταφέρουν; αναρωτιέμαι…

Προχωρώ και φτάνω προς την μονάδα. Βλέπω στο βάθος, στο πρώτο πατάρι, καπνό, φωτιά και ατμό. Ο ατμός ήταν από την μάνικα πυρόσβεσης που ρίχνανε οι συνάδελφοι που δουλεύουν στην μονάδα – ο Παναγιώτης, ο Προκόπης, ο Θανάσης. Ήταν εκεί ακόμα ο Παναγιώτης, ο Δημήτρης, ο Μπάμπης, ο Παναγιώτης. Οι συνάδελφοι προσπαθούσαν, με όλη τη δύναμη που είχαν, με κίνδυνο της ζωής τους, να προλάβουν. Να μην επεκταθεί η φωτιά. Να την περιορίσουν. Οι εργαζόμενοι στη βάρδια, λόγω της φύσεως της δουλειάς τους, βρίσκονται πάντα μέσα σε κάθε περιστατικό.

Αρχίζουν να ρίχνουν αφρό και νερό τα πυροσβεστικά πάνω στη φωτιά. Μέρος του νερού έπεσε πάνω στους συναδέλφους, έγιναν μούσκεμα – θερμοκρασία 1 βαθμός C. Παγωνιά. Φωτιά για μια στιγμή δεν φαίνεται. Μόνο καπνός και ατμός από τις θερμές επιφάνειες της μονάδος. Και τότε η διαρροή μεγάλωσε! Οι φλόγες πλέον έζωσαν όλο το κέντρο της μονάδας και έφταναν μέχρι τα αερόψυκτα!

Φύγε Προκόπη! Φύγε Παναγιώτη! Έχεις τρία παιδιά, είπε ο Προκόπης, ξεχνώντας, βλέποντας τις φλόγες που τους πλησίαζαν, ότι έχει κι αυτός τρία παιδιά! Ας μη σκεφτόμαστε τι θα γινόταν αν είχαμε κάποια έκρηξη. Έφυγαν σιγά-σιγά οι συνάδελφοι από το μέρος εκείνο, όχι για να αλλάξουν ρούχα αφού ήταν μούσκεμα, αλλά για να συνεχίσουν το έργο που ξεκίνησε ο Θανάσης. Να ανοίξουν και να κλείσουν τις κατάλληλες βάνες ώστε η μονάδα να τεθεί σε ασφαλή λειτουργία. Το έργο της κατάσβεσης συνέχισαν οι συνάδελφοι του αγήματος με τα πυροσβεστικά και τα μόνιμα «κανόνια» που έχει γύρω-γύρω η μονάδα.

Ακούω στον ασύρματο τον επόπτη, απευθυνόμενο προς την Κεντρική Πύλη να ζητά να ειδοποιηθούν ο προϊστάμενος και οι διευθυντές. Έδινε εντολές που να ρίξουν νερό τα πυροσβεστικά για να γίνει όσο το δυνατόν καλύτερη ψύξη, από μακριά πλέον, γιατί η πρόσβαση από κοντά είναι αδύνατη. Ακούω τον επόπτη να ζητάει να καλεστεί η Πυροσβεστική Υπηρεσία. Παρά τα 23 χρόνια που δουλεύω στο Διυλιστήριο δεν θυμάμαι πολλές φορές το κάλεσμα της Π.Υ.

Η φωτιά ήταν πολύ μεγάλη. Τα πυροσβεστικά συνέχισαν να ρίχνουν τόνους νερού ώσπου η φωτιά, ύστερα από 2-3 φουντώματα, υποχώρησε. Μέχρι που έσβησε, πέρασε πάνω από μια ώρα. Σαν να πέρασε ένας αιώνας.

Ο καλός συντονισμός του επόπτη, των συναδέλφων του αγήματος και του συναδέλφου Βασίλη στον πίνακα – που ξανάναψε τσιγάρο μετά από 6 χρόνια – του εργοδηγού Παναγιώτη, του χειριστή Παναγιώτη και των χειριστών στο πεδίο Προκόπη, Θανάση και Παναγιώτη ήταν αξιοθαύμαστος.

Η φωτιά έσβησε, η μονάδα σταμάτησε. Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση να μη παγώσουν τα προϊόντα μέσα στις γραμμές. Τηλέφωνα στα σπίτια συναδέλφων της απογευματινής βάρδιας να έλθουν μέσα. Να αφήσουν το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με τις οικογένειές τους. Ήλθε ο Γιώργος, ο Θόδωρος, αν και άρρωστος με αντιβίωση, χωρίς να ξέρει αν θα φύγει στις 19:00 το απόγευμα ή στις 23:00 το βράδυ. Οι συνάδελφοι Παναγιώτης, Προκόπης και Παναγιώτης θα μείνουν μέχρι τις 19:00 το απόγευμα (θα σχόλαγαν στις 15:00) και έτσι δεν θα προλάβουν καν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δύσκολη επιλογή. Ποιος δεν θέλει ημέρα Χριστουγέννων να είναι με τα αγαπημένα του πρόσωπα; Γιαυτό άλλωστε καθιερώθηκε ως μια από τις πλέον επίσημες αργίες. Δεν ισχύει το ίδιο για τους εργαζόμενους σε βάρδια.

Κοιτάζοντας πίσω βλέπω να έρχονται ο προϊστάμενος και οι διευθυντές μας. Άφησαν τις οικογένειές τους και ήλθαν μέσα. Λίγο αγουροξυπνημένοι μου φάνηκαν. Δικαιολογημένα. Όλο και κάπου θα είχαν πάει το προηγούμενο βράδυ να το περάσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Βλέπετε, ήταν παραμονή Χριστουγέννων.

Χτύπησε κανείς; Ρωτάνε. Όχι, η απάντηση. Μια μεγάλη ανακούφιση διέκρινες στα πρόσωπά τους. Ήλθαν μέσα να δούνε από κοντά τι έγινε. Τι έφταιξε; Να αναλύσουν και να εξετάσουν το περιστατικό. Να δώσουν κατευθύνσεις για τις επόμενες ενέργειες που πρέπει να γίνουν, μα πάνω απ’ όλα θα πρέπει να πάρουν τέτοια μέτρα ώστε να μη ξανασυμβεί. Σίγουρα θα αναρωτηθούν; «Μήπως η απόφαση που πήραμε να μειώσουμε το προσωπικό στις μονάδες U-550/ -4900/ -2000/ -2050 κατά ένα άτομο, ήταν λάθος;»

25 Δεκέμβρη! Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα μας ξαναθύμισαν ότι ήταν Χριστούγεννα.

Το περιστατικό έληξε. Οι ζημιές της μονάδας ήταν ελάχιστες. Το κυριότερο: ΔΕΝ ΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ!. Θύμισε όμως το περιστατικό ότι για τους εργαζόμενους στη βάρδια και οι 365 ημέρες του χρόνου είναι ίδιες. Μπορεί να συμβεί οτιδήποτε και οποιαδήποτε στιγμή. Πάντα θα πρέπει ο εξοπλισμός να είναι σε άριστη κατάσταση. Οι εργαζόμενοι που χειρίζονται αυτόν τον εξοπλισμό να είναι τόσοι και καλά καταρτισμένοι, ώστε να μπορούν να αντιμετωπίσουν οποιοδήποτε περιστατικό, που δυστυχώς μπορεί να συμβεί.

(*) Προσθήκη δικιά μου:
Η / Οι Μονάδα / μονάδες είναι συγκροτήματα εξοπλισμού γεμάτα συμπλέγματα από γραμμές διαφόρων διαμετρημάτων και εξοπλισμού όπως φούρνοι, αντλίες, δοχεία, πύργοι, εναλλάκτες κ.α. Περιλαμβάνουν επίσης και «ειδικού τύπου» εξοπλισμό όπως χειροκίνητες και αυτόματες βάνες, αναλυτές, αντιδραστήρες κ.λ.π. Η έκτασή τους είναι περίπου μισό ποδοσφαιρικό γήπεδο και ύψος …κατά τας ανάγκας. Η πρόσβαση σε κάθε σημείο αυτού του «δάσους» συνήθως γίνεται με εναέριες σκάλες. Για να έχετε ένα μέτρο, η μονάδα Κλασματικής απόσταξης και απόσταξης υπό κενώ U-2000/2050 ( όπου και το περιστατικό) είναι συγκρότημα 2 μονάδων διαστάσεων 52m x 48m. Έχει 2 block – τεραστίου όγκου – τσιμεντένιων ικριωμάτων, που αποτελούνται από 3 πατάρια το ένα και 4 το άλλο, γεμάτα σίδερα απ’ αυτά που περιγράψαμε παραπάνω και από πάνω τους ένα μεταλλικό ικρίωμα 14 αεροψύκτων, συνολικού ύψους περίπου 25m Ο πύργος της έχει ύψος 72m. Από τους ψηλότερους του Διυλιστηρίου. Ανάλογων διαστάσεων είναι και οι υπόλοιπες μονάδες (ή συγκροτήματα μονάδων) μέσα στο χώρο του.

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.